(بنگال)، موضوع؟.
ثلاثه ۱۷.
*تحفة الاحباب. از سید محمد فرزند آخوند قاضی کمال،
به سال ۱۱۱۰ به آن آغاز کرده و در ۱۱۱۱ ق به انجام رسانده. در ۱ «مقدمه» و ۱۰ «فصل یا مقال» و ۱ «خاتمه» در احوالات حاج محمد حبیب اللّه، در رفتن او به حج، گرویدنش به گروه نقشبندیان، کوچ کردنش از هند به بخارا (ازبکستان). زنده‌یاد استاد دانش‌پژوه به‌گونۀ دیگر آورده: از سید علی فرزند محمّد آخوند قاضی کمال، در مسایل اعتقادی، در ۱۰ «مقاله» و ۱ «خاتمه»، ساخته ۸۹۲ ق در پایان آمده: مانند گفتۀ جامی نهصد ار هشت بروی فزایی.
آغاز: الحمد للّه الذی فضل البشر علی الملک بواسطة العلم و الکمال.
نشریه ۲۵۶/۹ نسخۀ ترکمنستان.
ازبکستان ۳۶۶/۱۱(۲ نسخه) به تفصیل؛ تاشکند، فارسی (ابو ریحان) (۱) ۲۶/۲(۲ نسخه).
*تحفۀ احمدیه.
شیخ احمد کشمیری (د ۱۲۷۸ ق/ ۱-۱۸۶۲ م) (← افضل الطریق)....
دربارۀ مراقبت، کسب وحدت و کسب نظر.
بخش‌بندی‌نشده.
مشترک ۱۳۳۳/۳.
نوشاهی، موزه ۲۲۱.
*تحفة الاخوان. در انجامۀ نسخه از شیخ شهاب الدّین سهروردی دانسته شده است.
دربارۀ عقل و حسن و عشق و غم، با دیدی عرفانی به داستان یوسف و زلیخا.
آغاز: و به نستعین نحن نقص علیک احسن القصص... گر عشق نبودی و نجم عشق نبودی.
مشترک ۱۳۳۴/۳.
نوشاهی، موزه ۲۰۷ که فهرست‌نگار نسبت آن را به سهروردی نپذیرفته.
*تحفة الاخوان فی خصایص الفتیان: تحفة الاخوان لهدایة الخلان.
هوشواره این مدخل را با سنجیدن عنوان و مؤلف اثر با مدخل‌های صفحه‌ای که فنخا نشانی داده برگزیده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
کمال الدّین عبد الرزاق کاشانی (د ۷۳۰ یا ۷۳۵ ق/ ۱۳۳۰ یا ۱۳۳۵ م) (← آغاز و انجام). در فتوت، در ۱ «مقدمه» در چند «فصل» و ۱۰ «باب» و ۱ «خاتمه» در ۳ «فصل». ترجمه‌ای است از رساله‌ای به عربی از خود او، که به خواهش علی فرزند یحیی فرزند محمد فرزند شهاب الدّین سهروردی ساخته است. متن عربی آن در ملک ش ۸۲۹/۱۴ هست. (← فتوت‌نامه، هف).
نسخه‌ها ۱۰۷۴/۲(۳ نسخه)؛ ذریعه ۴۱۵/۳ گویا نسخۀ عربی آن. آغاز: الحمد للّه الذی زین نفوس الفتیان؛ پیش‌گفتار روزبهان‌نامه از استاد دانش‌پژوه ۱۵؛ اعلام ۱۳۲۷/۲؛ طبقات ۱۱۲/۸؛ نفیسی ۷۵۸/۲؛ مشار، مؤلفین ۸۳۸/۳.
سنا ش ۳۶۹/۱۲؛ نشریه ۵۷۶۳/۶ به نام دوم.
ترکیه، حمیدیه ش ۱۴۴۷.
*تحفة الاخیار: شرح مظهر گل.
جامی - بخش عقاید.
*تحفة الاخیار. محمد طاهر قمی.
در بدگویی از صوفیان - بخش عقاید.
*تحفة الاذکار.
بهاء الدّین شطاری انصاری (د ۹۲۱ ق/ ۵-۱۵۱۶ م). (← رسالۀ شطاریه) و گویا این جز آن است. در دیباچه می‌گوید: چند انواع ذکر از زبان عربی به فارسی ترجمه کرد.
آغاز: الحمد للّه الذی فضل الذاکرین علی