اصطلاحات صوفیان
ج ۷، ص ۸۴–۸۵
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۸۴–۸۵
*اصطلاحات صوفیان: مصطلحات صوفیه. از داعی شیرازی،
نظام الدّین محمود (۸۶۹ ق/ ۳-۱۴۶۵ م) (← تأویلانی، مشترک ۱۵/۱:
اسوة الکسوة، هف).
در بعضی از مصطلحات صوفیۀ موحده که از عبارات ایشان مفهوم گشته است، بر سبیل انموذج. لیکن آنچه شرعا در آن سخنی باشد عهده بر ناقل نیست. [دیباچه.] در ۱۲ «فصل»: ۱ - عشق گویند و وجود مطلق گویند، ۲ - اسماء دو قسم بود: اسمای الهی و اسمای کونی، ۳ - وجود را اگر مطلق گویند ذات...، ۴ - باطن، قوت، غیب، امکان، خفا و کون، ۵ - تجلی بر چند قسم است، ۶ - وجود مطلق و ذات و ذات ساذج، ۷ - مقتضیات ذات، ۸ - احکام اعیان علمیه، ۹ - چون از وجود مطلق سخن میگویند، ۱۰ - مرتبت آدمی، ۱۱ - اقطاب و اوتاد و ابدال و اعماد، ۱۲ - رخ عبارت است از ظهور تجلی جمال که سبب وجود اعیان است.
آغاز: سپاس بیقیاس خداوند عالم راست که محبّت خاتم رسل وجود... اما بعد، این دوازده فصل است در بعضی مصطلحات صوفیه.
مشترک ۱۲۷۰/۳(۵ نسخه)؛ نسخهها ۱۰۴۰/۲ ناشناخته؛ نفیسی ۳۱۱/۱ زندگینامه و نام کارهایش از آن میان همین؛ صفا ۳۳۳/۴ -
۳۴۲؛ اعلام ۱۰۴۴/۲ شاه داعی.
دایرةالمعارف ش (۴۴) ۹۷۷ عکسی و (۵۱) ۱۱۶۴ (مکرر شماره پیش). مجلس ۳۱۴/۹ ناشناخته.
گنج ۴۱۶/۱، همانجا ۱۰۲۰/۳ ش ۸۴۹ و نسخۀ دیگر ش ۱۱۸۸۶؛ نوشاهی، کتابشناسی ۶۲/۳ «مصطلحات صوفیه».