لطایف (لطیفۀ) غیبی
ج ۷، ص ۸۰۰
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۸۰۰
*لطایف (لطیفۀ) غیبی:
لطیفۀ غیبیه. از محمد فرزند محمد دارابی، سدۀ ۱۱ ق. گزارش «دیوان حافظ» است. پس از مرگ شاهعباس یکم، در ۱۰۳۸ ق، به روزگاری که امام قلی خان پسر اللهویردی خان افشار در شیراز فرمانروایی میکرده است (ذریعه ۳۱۸/۱۸). در ۱ «مقدمه» و ۳ «باب» و ۱ «خاتمه»: مقدمه در گزارش اصطلاحهای صوفیان، باب ۱ - گزارش سرودههای دشوار حافظ، ۲ - تأویل عارفانۀ برخی از سرودههای او، ۳ - دفاع از حافظ در برابر اتهام او به اعتقاد به جبر یا دیگر اندیشههای مخالف اندیشههای اهل حق و تأویل سرودههایی از حافظ، خاتمه. در تفاؤلاتی که با دیوان حافظ انجام گرفته و درست آمده است.
و این جز «شرح دیوان حافظ» (هف) اوست.
چاپ: تهران، ۱۳۰۴ ق، سنگی؛ شیراز، ۱۳۱۹ خ، سربی.
آغاز: فصیحترین کلامی که فصحای بلاغت شعار و بلغای فصاحت آثار.
نسخهها ۱۳۴۲/۲(۱۴ نسخه)؛ ذریعه ۳۱۷/۱۸ «لطیفۀ غیبی» به تفصیل؛ اعلام ۲۰۷۸/۳؛ طبقات ۳۳۱/۱۲؛ صفا ۱۷۲۹/۵ به تفصیل؛ مشار ۴۳۸۰/۴ (دو چاپ).
آستان قدس ۲۳۰/۴، ۲۳۱، همانجا، نامگو ۴۳۸؛ ادبیات ۵۸/۳؛ اشکوری ۳۴۱/۱۶ «لطیفۀ غیبیه»؛ الهیات، تهران ش ۳۲/۴ د؛ آشنایی با چند نسخه ۶۳؛ خویی، مشهد ۱۰۰ ش ۱۵۱؛ دانشگاه ۲۲۲۱/۱۱، ۲۰۹۵، همانجا ۳۲۵۹/۱۳؛ دایرةالمعارف ش ۵۷۷ خطی، ۹۳۳ خطی؛ سپهسالار ۴۷۸/۵؛ فیلم ۱۰۶/۳؛ قم، مسجد اعظم ۵۶۳ بینام نگارنده، ۵۱۲، ۶۳۷؛ قم، معصومه ۳۳۸/۱ ش ۳۵۰؛ ملک ۶۱۶؛ مجلس ۴۹۰/۳؛ نشریه ۹۵/۳، همانجا ۲۶۸/۵، ۱۹۱.
هند، مدرس ۴۶۸/۱ ش ۴۳۴.