مدخل فهرستواره کتاب‌های فارسی

لطایف شاهی

ج ۷، ص ۷۹۸

فهرستواره کتاب‌های فارسی

ج ۷، ص ۷۹۸
*لطایف شاهی. ناشناسی که خود را محمد بن جلال، از مریدان پارسای صوفی پارسای گجرات و از بازماندگان مخدوم جهانیان می‌خواند، به نام شاه عالم یعنی سراج الدّین محمد فرزند برهان الدّین عبد الله قطب عالم بخارایی (د ۲۰ ج ۸۸۰/۲ ق/ ۱۴۷۵ م). در آن از «مفاتیح خزاین الله» و «فتح الذاکرین» این بخارایی نام می‌برد. در ۶۳ «لطیفه» به شمار سالهای زندگی پیامبر و شاه عالم بخارایی پیش‌گفته، پس از مرگ او نگاشته شده است، ولی در متن دعاهایی دارد که نشان می‌دهد، در آن روزها هنوز زنده بوده است. آغاز: الحمد لله کما ینبغی لکریم وجه ربنا و عز جلاله. مشترک ۱۸۳۸/۳ ناشناخته مانده. اته ۲۷۹۸، ۲۶۲۶ «بعضی لطیفه‌های...»؛ ایوانف ۱۲۴۲.

گزارش اشکال یا پیشنهاد