لطایف شاهی
ج ۷، ص ۷۹۸
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۷۹۸
*لطایف شاهی. ناشناسی که خود را محمد بن جلال، از مریدان پارسای صوفی پارسای گجرات و از بازماندگان مخدوم جهانیان میخواند،
به نام شاه عالم یعنی سراج الدّین محمد فرزند برهان الدّین عبد الله قطب عالم بخارایی (د ۲۰ ج ۸۸۰/۲ ق/ ۱۴۷۵ م). در آن از «مفاتیح خزاین الله» و «فتح الذاکرین» این بخارایی نام میبرد.
در ۶۳ «لطیفه» به شمار سالهای زندگی پیامبر و شاه عالم بخارایی پیشگفته، پس از مرگ او نگاشته شده است، ولی در متن دعاهایی دارد که نشان میدهد، در آن روزها هنوز زنده بوده است.
آغاز: الحمد لله کما ینبغی لکریم وجه ربنا و عز جلاله.
مشترک ۱۸۳۸/۳ ناشناخته مانده.
اته ۲۷۹۸، ۲۶۲۶ «بعضی لطیفههای...»؛ ایوانف ۱۲۴۲.