لذات المنتهین
ج ۷، ص ۷۹۵
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۷۹۵
*لذات المنتهین.
از خواجه محمّد چشتی احمدآبادی گجراتی (← آداب الطالبین و جز آن). در ۲۵ «اصل» یا ۲۷ «لذت»: نسخۀ بیست و پنج اصلی آن: ۱ - ذات حق بود و هیچ نبود، ۲ - تنزیۀ حق، ۳ - ظهور اسماء الله، ۴ - اعتبار شیء به خود و به رب، ۱۰ - اتحاد روا نیست نه حلول، ۱۵ - مخلوق تابع خالق، مثل سایه، ۲۰ - سیاه روی بودن در دوجهان، ۲۵ - اول و آخر، ظاهر و باطن مراقب حق بودن. به نثر آمیخته به نظم:
در حسن نکوخویان، پیدا همه او دیدم در چشم نکورویان، زیبا همه او دیدم دیدم همه بستانها، صحرا و بیابانها او بود گلستان، صحرا همه او دیدم.
آغاز: الحمد لله و الصلاة و السلام علی نبیه محمد... اما بعد، فیقول العبد... شیخ محمد بن...
هذه الرسالة الشریفة اسمها لذات المنتهین.
مشترک ۱۸۳۳/۳(۳ نسخه)؛ نسخهها ۱۳۶۰/۲ «مجالس حسنیه» که در آنجا نام ۴۱ کار او آمده از آن میان همین.
ایوانف ۱۲۶۵/۱۰؛ موزۀ سالار ۸ /ش ۳۴۲۸ «لذات المنتهین» و دیگری «حیرت فی الذات» از همو.