کفایت اهل الیقین فی طریق المتوکلین
ج ۷، ص ۷۵۷
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۷۵۷
*کفایت اهل الیقین فی طریق المتوکلین.
از علی فرزند حسام متقی (د ۹۷۵ ق/ ۱۵۶۷ م) (← اقرب الطریق و جز آن)، در ۲ «فصل» و ۱ «خاتمه»، که فصل دوم آن را از «التنویر فی اسقاط التدبیر» تاج الدّین احمد معروف به عطاء الله اسکندرانی که به عربی بوده گرفته است (← التوسل فی الیقین و التوکل، از همو).
فصل ۱ - کلماتی بر زبان حال از خدای متعال، سوی بندهای که به دنبال تدبیر است، ۲ - مثالی چند که بنده در تدبیر رزق است، با وجودی که خدای ضامن رزق است. خاتمه در ۶ «عقیده»: ۱ - اعتقاد به علم حق، ۲ - اعتقاد به کمال قدرت ولی، ۳ - اعتقاد به تنزیه از خلق، تنزیه از سهو، تنزیه از عجز، ۶ - تنزیه از نقص.
آغاز: حمد له. صلات. اما بعد، میگوید احقر عباد الله علی بن حسام الدّین الشهیر بالمتقی، که مشایخ (ره) اتفاق کردهاند که مرید را مانع از طلب حق.
مشترک ۱۸۰۴/۳(۳ نسخه)؛ نفیسی ۴۰۲/۱ نام ۳۳ کار او.
بشیر حسین، شفیع ۳۰۶.
گلپایگانی، نامگو ۵۹۶ ش ۶۲/۵.