قلب منقلب
ج ۷، ص ۷۳۵
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۷۳۵
*قلب منقلب:
ترجمۀ قلب المنقلب. متن از سعد الدّین حموی جوینی، محمد فرزند مؤید، (۶ یا ۵۸۷-۶۵۰ ق/ ۹۱-۱۱۹۰-۱۲۵۲ م). به زبان عربی که صلاح الدّین حسن بلغاری نخجوانی (د ۶۷۲ یا ۶۹۸ ق/ ۴-۱۲۷۳ یا ۱۲۹۹ م) به سال ۶۷۲ ق به کرمان برده و در آنجا به فارسی ترجمه شده است (نفیسی ۷۴۴/۱). در نسخۀ نوربخش بهگونۀ دیگر آمده: «در زمان خاتون سعیدۀ مغفوره قتلغ ترکان این رساله را به کرمان آوردند و بر محک ضمیر مولانا و شیخنا... شیخ حسن بلغاری مشتهرا و النخجوانی مولدا و البخاری مظهرا گذرانیدند.
شیخ فرمود که مریدی را بگویم تا این رساله را حل (ترجمه) کند. اشارت به عم بنده اخی منصور که مریدی بود از مریدان قدیم و از مهاجران بخارا... چون رساله را حل کرده بنوشت و بر مشایخ... کرمان... عرض کرد مجموع پسندیدند...»
ترجمه از اخی منصور بخارایی، در بردارندۀ دایرههایی دربارۀ تجلی، صدر، قلب شفاف، فؤاد، حبة القلب، سویدا و مهجه دارد.
آغاز دیباچه: حمد و ثنای خدای را جلجلاله که تمام اعیان را مظهر انوار قدرت.
آغاز ترجمه: الحمد لله... اما بعد، بدانکه هر کاری که کنی باید که در اول نام حق بر زبان رانی.
نفیسی ۱۱۶/۱ حموی، همانجا ۷۲۴/۲، ۷۴۴ «قلب المنقلب»؛ اعلام ۹۷۲/۲؛ طبقات ۱۷۶/۷؛ هدیة العارفین ۱۲۴/۲.
تهران، نوربخش ۶/۲.
ترکیه، کتابخانهها ۶۸ آغاز برابر.