قصیدۀ خمریۀ غوثیه
ج ۷، ص ۵۷۵
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۵۷۵
*قصیدۀ خمریۀ غوثیه.
منظوم. متن همان (← بالا). ترجمۀ منظوم از ناشناس از سدۀ ۱۰ ق. که هر بیت را با دو بیت ترجمه و گزارش کرده.
دربارۀ سرایندۀ متن میگوید:
هستم از جیلان کنم احیای دین زان که محیی الدّین لقب دارم یقین.
آغاز ۱:
سقانی الحب کاسات الوصال... داد ساقی از می حب خدا کاسهای وصل پیدرپی مرا پس بگفتم کای شراب جانفزا بیمحابانه بسوی من بیا.
آغاز ۲: سقانی...
عشق نوشانید ما را برملا کاسهای می وصل دلربا
(سپس برابر نمونۀ یکم).
مشترک ۱۶۱۶/۳(۸ نسخه)؛ ذریعه ۱۰۱۶/۹ «دیوان محیی گیلانی»؛ اعلام ۱۳۵۸/۲؛ مشار، مؤلفین ۹۰۱/۳.
گنج ۱۷۱۱/۳، ش ۲۶۹، ۲۸۰۶، ۴۲۰۵، ۵۹۹۰، ۸۷۴۵، ۸۴۹۱.