ارشاد المریدین
ج ۷، ص ۵۵–۵۶
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۵۵–۵۶
*ارشاد المریدین. از آخوند در ویزه
ننگر هاری که یاد او در «ارشاد الطالبین» گذشت.
نام کتاب و نگارنده و مرادش شیخ علی ترمذی (د ۹۹۱ ق/ ۱۷۸۳ م) در دیباچه آمده است. در ۱ «مقدمه» و چند «نکته» و ۱ «خاتمه».
مقدمه در بیان استفاضۀ مریدان سابقین و پیران متقدمین که چه بوده است. نکتۀ ۱ - چگونگی حصول این معنی، ۲ - در بعضی فوائد این معنی، انسان کامل محمد است، ۳ - در اطلاق نام صوفی و شیخ و پیر و درویش و مرید از کجاست، ۴ - در رسیدن به مرتبۀ پیری و شرایط آن، ۵ - در بیان ایمان، ۶ - در بعضی اذکار متداوله، ۷ - نماز که معراج مؤمن است. خاتمه بدان ای فرزند که طریقۀ پیری و مریدی را شرایط و ارکان معهوده است.
دست کم دوبار چاپ شده است: لاهور، ۱۲۸۳ ق؛ همانجا، ۱۸۹۶/۱۳۱۴ م.
عبد الکریم فرزند نگارنده، در پایان میافزاید:
نگارندۀ کتاب به علت شغل باطنی، به مطالعۀ مجدد تألیف خود نمیپرداخت، و من عبد الکریم یکی از فرزندان ایشان، میخواهد که تمام رسائل را به صحت رساند، و این رسالۀ هفتم است که به صحت رساندهام. (← علمای هند ۵۹۸ که این موضوع را روشنتر میکند).
آغاز: حمد له. صلات. علی علماء الاتقیاء العرفاء الی یوم الدّین الذین اسسوا قواعد... اما بعد، یکی از خویدمان کمینه و مریدان کمترینه حضرت شیخ الاسلام... علی ترمذی.
مشترک ۱۲۴۶/۳(۵ نسخه)؛ علمای هند ۵۹؛ پاکستان مین ۵۷۳/۲ نقدی بر ارشاد المریدین، ۵۸۰ زندگینامه؛ صوفیای سرحد ۲۵۱ برای درویزه، ۵۵ برابر ترمذی پیش گفته
ازبکستان، تاشکند ۳۴۰/۱۱-۳۴۱؛ گنج ۵۵۱/۲؛ نوشاهی، موزه ۱۹۶.