الشد و متعلقه العهد
ج ۷، ص ۵۲۰–۵۲۱
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۵۲۰–۵۲۱
*الشد و متعلقه العهد.
از شاه داعی شیرازی (د ۸۷۰ ق/ ۱۴۶۵ م). در برابر خواهش گروهی از دوستان، در بیان «شد» (میان بستن) که متعارف صوفیان است، در ۱ «مقدمه» و ۱۰ «فصل» و ۱ «خاتمه»، به نثر آمیخته به نظم، نام نگارنده در دیباچه آمده است: مقدمه در بیان طریقت، فصل ۱ - در عهد و بیعت، ۲ - توبه و مقراض، ۳ - تلقین، ۴ - لباس خرقه و انواع آن، ۵ - شد، ۶ - مروت، ۷ - حال شیخ و آداب او، ۸ - صفت مرید و آداب او، ۹ - خلوت و صحبت، ۱۰ - خلافت و مراسم آن، ۱۱ - خانقاه و تدبیر آن، ۱۲ - تعیین خادم و تعهد او، خاتمه در قنوت و «مذیل به رسالۀ منظوم به نام مقاصد». این جز «اسوة الکسوه» (هف) و «تاج نامۀ» (هف) اوست.
آغاز: حمد بیحد تحفۀ بارگاه حضرت ذیالجلال و صلوات بیعد... اما بعد، جمعی از دوستان فقیر داعی مسکین.
مشترک ۱۵۷۷/۳؛ نفیسی ۷۸۷/۲ «رسالة الشدد متعلقه بالعدد»! که لغزش چاپی است؛ صفا ۳۳۳/۳ تا ۳۴۲ کارهایش که این نام در میان
نیست؛ پیشگفتار چاپ «نسایم گلشن» از نذیر رانجها ۲۶ که نام این گفتار را برحسب منابع به چند گونه آورده؛ طرائق الحقائق ۵۱/۳ «رساله الشد و متعلقه بالعد»!؛ ریاض العارفین ۱۱۰ دو رساله «الشد متعلقه بالعد»!؛ آثار العجم ۴۸۶ «الشد و متعلقه بالعد»؛ اعلام ۱۰۴۴/۲.
دایرةالمعارف ش (۲۶) ۹۷۷ و (۷۶) ۱۱۱۶ (مکرر ش پ) عکسی.
گنج ۴۱۹/۱.