سبع سنابل
ج ۷، ص ۴۶۷–۴۶۸
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۴۶۷–۴۶۸
*سبع سنابل.
از میر عبد الواحد فرزند ابراهیم مزارعانی بلگرامی واسطی (۹۱۵ یا ۹۱۶ - ۱۰۱۷ ق/ ۹ یا ۱۵۱۰-۸-۱۶۰۹ م)، متخلص به «شاهدی». در موسیقی دست داشت، غزل فارسی را استاد بود. و از هموست: کافیه، مکتوبات عبد الواحد، شرح نزهت الارواح و جز آن.
در ۷ «سنبله»: ۱ - عقاید مذاهب، ۲ - پیری و مریدی، ۳ - ترک، قناعت، توکل و تبتل، ۴ - درویشان و حسن اخلاق ایشان، ۵ - خوف و رجا، ۶ - حقایق وحدت و ظهور آثار معرفت و محبت، ۷ - متفرقات. در پایان سنبلۀ هفتم آمده:
قاضی حمید الدّین ناگوری رسالهای در تعریف خواجگان چشت به نام «سیر المشایخ» نگاشته و این فقیر از آن در اینجا میآورم، آنگاه ۱۷ «سیر» یاد میکند (← مشترک ۱۵۴۲/۳). چاپ: کانپور، ۱۲۹۹ ق، سنگی، ۲۴۴ ص.
آغاز: عنوان جمیع حمد خداوندی را که زنده گردانید اراضی قلوب... اما بعد، میگوید...
مفلس بیمایه عبد الواحد ابراهیم مزارعانی.
مشترک ۱۵۴۲/۳(۶ نسخه)؛ ذریعه ۴۹۸/۹ «دیوان شاهد»؛ علمای هند ۱۳۶ نام چند کارش از آن میان «سبع سنابل»؛ نفیسی ۵۳۹/۱ «کتاب السنابل»، ۶۴۴ مکرر با تردید نابجا؛ مآثر الکرام ۱۵ تا ۳۲ «سنابل» و چند بند از آن؛ ایوب قادر ۳۲۹؛ فرهنگ سخنوران ۲۹۰ «شاهدی»؛ مشار ۲۹۲۰/۳ همان چاپ.
ازبکستان، تاشکند ۳۳۸/۱۱(۲ نسخه)؛ ایوانف ۱۲۵۳؛ تاشکند، فارسی، (بیرونی) (۱) ۷۱ (۲ نسخه: نوشته ۱۱۶۶ ق و ۱۳۱۲ ق)؛ کتابخانهها، تسبیحی ۲۴۱/۱؛ گنج ۷۰۷/۲؛ نوشاهی، موزه ۲۳۲.