رعد و برق
ج ۷، ص ۴۳۶–۴۳۷
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۴۳۶–۴۳۷
*رعد و برق.
از عبد الغفار فرزند عبد الشکور تبریزی. گفتاری است عرفانی فلسفی مانند محاکمۀ انسان و حیوان «رسائل اخوان الصفا»، گویا نگاشتۀ ۱ شعبان ۱۲۶۵ ق، در ۵ «بارش» و ۱ «طوفان»: بارش ۱ - در تشاجر حمار، ۲ - در مکالمات کرم پیله، ۳ - مناظرات خر، ۴ - مقالات غنم، ۵ - معاتبات طلا. طوفان در مجاب ساختن
فقیه مدعیان را.
آغاز: نحمدک یا من بدا جمالک فی ما بدا و تقدسک... محامد لا تعد و لا تحصی خدای را سزاست... اما بعد، این حقیر... عبد الغفار بن... (با یادداشتی به خامۀ عدل الملک که این حاجی غفار نیای مادری این فقیر است).
نسخهها ۱۱۷۷/۲(۱ نسخه) با لغزشی در تاریخ نگارش.
دانشگاه ۳۴۱۲/۱۳ که تاریخ نگارش را با لغزش ۱۱۶۵ آورده.
بیفزایید: گلپایگانی، نامگو ۳۸۱ ش ۱۹/۱۱ «رعنا و زیبا.