رسالۀ عرفانی
ج ۷، ص ۴۱۷–۴۱۸
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۴۱۷–۴۱۸
*رسالۀ عرفانی. از میر سیّد علی همدانی (د ۷۸۶ ق/ ۱۳۸۴ م)
(← عقلیه) یکی نیستند:
۱ - در ستایش اولیاء الله، که در طلب، نفس اماره را در بوتۀ ریاضت بگداختند. و به این مطلب پایان مییابد: که فکر از طاعت فاضلتر است، چه فکرت عمل روح است و طاعت عمل جسد.
آغاز: الحمد لله و سلام علی عباده الذین اصطفی. اما بعد، چون خلاصۀ اهل عالم بعد از انبیا و اولیاء الله، که ریاض دلهای ایشان مظهر انوار الهی است (← داودیه).
مشترک ۱۴۹۳/۳ «رسالۀ عرفانی:
درویشنامه».
گنج ۸۸۰/۲.
۲ - رسالۀ عرفانی:
نسخهها ۱۱۶۱/۲(۳ نسخه)؛ مشترک ۱۴۹۴/۳(۲ نسخه).
سپهسالار ۱۵/۵؛ نشریه ۶۹۳/۶، ۴۴۹؛
سرفراز، انجمن ش ۲ ق ف ۴۳، نوشاهی، انجمن «رسائل علی همدانی» (۲۲ بند)؛ فرهنگستان، نامگو ۲۳۹/۱.
۳ - آغاز: حمد و ثنای نامتناهی مر پروردگاری را که استحکام قواعد اسلام را نجات.
ترکیه، مغنیسا ۳۹۴.
۴ - در مجموعه رسالههای اوست، از سدۀ ۹ ق. در پایان آن آمده: ای عزیز ارکان سلوک چهار چیز است، در ۴ «باب»: ۱ - طهارت، ۲ - توکل، ۳ - توبه، ۴ - عدل. و در هر بابی از این ابواب دو طبقه بود، طبقۀ ظاهر و طبقۀ باطن. سپس هریک را به کوتاهی گزارش میکند.
آغاز: حمد و سپاس پروردگاری را که حقایق اثمار ارواح (ق) در حدایق اشجار... اما بعد، بدان ای عزیز.
دایرةالمعارف، ش ۱۸۵/۲، ش ۲۲۵۷/۱۰ عکس از سده ۹ ق.
گنجبخش ش ۱۴۰۹۲ از سده ۹ ق.