رسالۀ عرفانی
ج ۷، ص ۴۱۲
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۴۱۲
*رسالۀ عرفانی. محمد جعفر، مجذوب علی شاه همدانی قراگزلو
کبودرآهنگی (د ۱۲۳۹ ق/ ۱۸۲۴ م). (← اثبات نبوت). یکی نیستند:
اعلام ۱۹۶۵/۳ مجذوب علی شاه.
۱ - آغاز: درود بیحد بران ظهور که شهود ذاتش مقصود از صفات است... و لا یترک بعبادة ربه احدا.
نسخهها ۱۱۶۴/۲(۱ نسخه).
نشریه ۳۷۸/۵.
۲ - آغاز: الحمد لله و سلام علی عباده الذین اصطفی... و بعد، بر ارباب اولو الالباب ظاهر و هویدا باشد که اقل عباد.
نسخهها ۱۱۶۵/۲(۲ نسخه).
ادبیات، تهران ۲۹۳/۱؛ مجلس ش ۵۳۹۳/۷ فهرست نشده.
۳ - در اینکه مجاز نباید صورت مجیز را هنگام نماز در خیال نگاه دارد. که پس از «عقاید» (هف) نگاشته است. (← رسالۀ عرفانی. مشتاق علیشاه).
نسخهها ۱۱۶۵/۲.
نشریه ۱۱۶۵/۲.
۴ - رسالۀ در عرفان.
یزد، شیروانی ۱۳۲۵/۴
۴ - گفتاری که به کوشش علی رضا ذکاوتی قراگزلو، در «میراث اسلامی ایران» ۱۵۱/۴-۱۶۴ چاپ شده است. ذکاوتی در دیباچۀ خود مینویسد: «باید از آثار اخیر مجذوب علی شاه باشد».
آغاز: ای برادر راه، ای سالک طریق الله، بر تو باد ملازمت تقوی و مجانبت هوا تا به موجب آیت کریمه «اِتَّقُوا اَللّٰهَ...»