رسالۀ عرفانی
ج ۷، ص ۴۰۷–۴۰۸
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۴۰۷–۴۰۸
*رسالۀ عرفانی. معین الدّین علی، قاسم انوار
(۷۵۷-۸۳۷ ق ۱۳۵۶-۱۴۳۴ م). یکی نیستند.
۱ - یکی که در «سنۀ تسع و سبعین و سبعمائه در شهر هرات در خانقاه جدیدی، در جوار مولانا ظهیر الدّین خلوتی» نگاشته.
آغاز: سبحانک لا علم لنا الا ما علمتنا...
اصل اول در اسباب وصول، بناء این اصل بر محبت و مناسبت است، و مناسبت بر چهار نوع است.
نسخهها ۱۱۶۴/۲(۱ نسخه)؛ ذریعه ۸۱۶/۹ «دیوان...»؛ اعلام ۱۸۱۳/۳.
دانشگاه ۱۸۳۶/۱۰، همانجا ۱۷۷۸/۱۰ «گویا کرمانی؟».
۲ - از همو. بینشانی بیشتر.
نشریه ۹۵/۲.
نسخهها ۱۱۶۴/۲.
۳ - گویا از همو.
آغاز: فتح باب جود و جرّ اسباب وجود برخلاف ماضی در حال و استقبال وقتی ظاهر گردد.
نسخهها ۱۱۶۴/۲(۱ نسخه).
دانشگاه ۱۸۳۶/۱۰.
۴ - «منظومة فی التصوف»؟ از همو.
آغاز: منت خدای را جلت عزته و علت کلمته که به شعشعۀ انوار.
قاهره، دار الکتب ۲۰۰/۲.
۵ - آغاز: شکر و سپاس و حمد بیقیاس سزاوار حضرتی است.
قاهره، دار الکتب ۲۳۰/۱؛ ترکیه، بروسه ۳۲۵.