رسالۀ عرفانی
ج ۷، ص ۳۹۸
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۳۹۸
*رسالۀ عرفانی. شیخ عبد الرحیم بلخی.
که نامش به خامۀ نویسنده در ص. ع. آمده است. که به دور است مالکیت را برساند. در متن نام نگارنده نیامده. در دو جا آمده: عزیزی به زبان هندی میفرماید.
گفتاری است با سربندهای «ای درویش» به نثر آمیخته به نظم. نخست تفسیر استعاذه و سوره فاتحه (ص ۱-۲۷)، سپس به همان رویه به سیر و سلوک پرداخته (ص ۲۷-۵۴)، با سرودههایی از سعدی، مولوی، عطار، خواجه بهاء الدّین، بابافغانی، عبد الله انصاری، امیر حسینی،
آغاز: لک الحمد یا من بیده الملک و هو علی کل شیء قدیر و الصلاة... کلید قرآن بسم الله است. اما این فقیر میخواهد افتتاح سخن... اعوذ بالله.
مشترک ۱۴۹۲/۳.
گنج ۶۹۶/۲.