آداب عباسی
ج ۷، ص ۲۵–۲۶
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۲۵–۲۶
*آداب عباسی:
ترجمۀ مفتاح الفلاح. متن از شیخ بهایی (د ۱۰۳۰ ق/ ۱۶۲۱ م). (ذریعه ۳۳۹/۲). ترجمه از شاگرد همان بهایی و به روزگارش، که در دیباچه از خود به «صدرا» یاد کرده است: چنین گوید: این بندۀ خاکسار، به صدرا شده شهره در روزگار. که نام کامل او صدر الدّین محمد فرزند محب علی تبریز است.
وی همان نگارندۀ «ترجمۀ اثنیعشریه» بهایی (ذریعه ۷۴/۴) میباشد.
در ۶ «باب»، در آداب و دعاهای روزانه، از طلوع تا طلوع دیگر. (← ترجمۀ مفتاح الفلاح،
ص ۲۱۳).
آغاز: تسبیح و تقدیس پادشاه قادری را که خلص عبادش به مفتاح فلاح قد افلح المؤمنون.
ذریعه ۲۴/۱ «آداب عباسی»، همانجا ۷۴/۴ «ترجمۀ اثنیعشریه»، ۱۳۸ «ترجمۀ مفتاح الفلاح»؛ اعلام ۲۰۳۸/۳؛ طبقات ۵۲۰/۱۱.
آستان قدس ۲۰۰/۶، همانجا، نامگو ۱۱ (۳ نسخه)؛ سنا ۹۶/۱ نوشته ۹۶۷؛ سپهسالار ۱۳/۱، همانجا ۱۵/۳؛ فیضیه ۶/۲؛ فیضیه، عراقی ۱۳۶/۱؛ قم، مسجد اعظم ۵؛ گوهرشاد ۱۶۴۴/۳؛ مجلس ۲۳۹/۳۷ ش ۱۳۷۱۳ (نوشتۀ ۱۰۶۹ ق)؛ مرعشی - اشکوری ۳۶۶/۱۰ نوشتۀ ۱۰۹۱ ق؛ ملک ۲/۲ ش ۵۴۸۰.