تصوف
ج ۷، ص ۲۲۰
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۲۲۰
*تصوف: رسالۀ عرفانی. از قطب الدّین ابو منصور مظفر قطب الدّین عبادی مروزی،
(د ۵۴۷ ق/ ۱۱۵۲ م)، که یاد او پیش از این در «التصفیة فی احوال المتصوفه» گذشت. گفتاری است به فارسی روان و به نوشتۀ استاد دانشپژوه، مانند «اوصاف الاشراف» (هف) خواجۀ طوسی، که باید این دو را باهم سنجید که چه پیوندی باهم دارند. با سربندهای «فصل» و «باب» و «رکن»: فصل در بیان تصوف، باب در فضل صوفی، در ۳ «فصل»: ۱ - کتاب، ۲ - سنت، ۳ - عقل. رکن اول در بیان احوال و اعمال ایشان، ۲ «اصل»: اصل ۱ - در معاملات ظاهر، در ۵ «فصل»: ۱ - زهد، ۲ - تقوا، ۳ - آداب طهارت و مراقبت، ۴ - ذکر، ۵ - مجاهدت. اصل دوم در احوال ظاهر، در ۵ «فصل»: ۱ - مرقع، ۲ - خوشرویی، ۳ - خرده و تخریق، ۴ - خلق نیکو، ۵ - صحبت. رکن دوم در مناقب متصوفه، ۲ «اصل». اصل ۱ - معاملات باطن، در ۵ «فصل»:
۱ - توکل، ۲ - صدق، ۳ - یقین، ۴ - رضا، ۵ - فکرت. اصل دوم احوال باطن، در ۵ «فصل»: ۱ - معرفت، ۲ - فراست، ۳ - مشاهدت، ۴ - محبت، ۵ - سماع.
آغاز: بسمله. و به نستعین. قال الامام ابو منصور المظفر بن اردشیر العبادی. ر ح. آغاز سخن شکر و سپاس خداوندی را که به خداوندی سزاست، و حمد و ثنای پادشاهی.
نسخهها ۱۰۹۲/۲ «تصوف: رسالۀ عرفانی»؛ نشریه ۱۲۶/۴ «رسالة فی التصوف» نوشتۀ ۷۸۸ ق.