تذکرة الذاکرین
ج ۷، ص ۱۹۶–۱۹۷
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۱۹۶–۱۹۷
*تذکرة الذاکرین. از درویش محمد معروف به میرزا محمّد متخلص به محقق اردبیلی،
بن سلطان محمد، (← تبصره الناظرین و...) که نام خود را در «خاتمه» آورده و خود را اردبیلی منشأ و کاشانی مولد و مسکن و از گروه نوربخشیان یاد میکند. در اینجا زنجیرۀ طریقت خود را آورده است: قاضی اسد الله القهپائی (که به سال ۱۰۴۸ ق درگذشته و در دارالمؤمنین کاشان، در مقبرۀ سلطان الفقراء شاه شمس به خاک سپرده شده است). از درویش علی سدیدی سبزواری، از شیخ ملک علی جوینی، از حاج محمد جوینی، از شیخ کمال الدّین جوینی، از حاج حسین ابرقوهی، از امیر سید محمد معروف به نوربخش، که این گروه بدو شهرت یافته است و این زنجیره به حضرت رضا میانجامد. و تاریخ انجام در خاتمه ۹ محرم ۱۰۵۰ ق آمده است.
گفتاری است عرفانی، به نثر آمیخته به نظم، در ذکر و وجد و سماع و جانبداری از آن. و از هموست در این فهرست «تبصرة الواعظین». در ذریعه دست کم از دو کار او نشانی آمده است: ۱ - تیسیر المرام، در تفسیر که در ۱۰۵۵ ق نگاشته است (۵۱۷:۴)، ۲ - رسالۀ عرفانی (۲۴۶:۱۵).
در یک «مقدمه» و شش «تذکره»: مقدمه در بیان معنی ذکر، تذکرۀ ۱ - در آنکه ذکر افضل عبادات است، ۲ - در معنی لا اله إلاّ الله، ۳ - در ذکر جهر و جمعیت حلقۀ ذکر، ۴ - ذکر خفی و قلبی که اصل اصول اذکار است، ۵ - در آنچه بعضی از اهل سلوک روا میدارند و مجالس سماع، ۶ -
تواجد و وجد. خاتمه در احتیاج به پیر. و در پایان زنجیرۀ طریقت خود.
آغاز: الحمد لمن لیس للحمد اهل دونه، فلا یشارکه فی الثناء... و بعد، این چند کلمهای است در معرفت ذکر الهی و تواجد اهل سماع.
اعلام ۲۰۰۴/۳؛ طبقات ۴۹۵/۱۱ چند کارش از آن میان همین.
اشکوری، احیا، عکسی ۸۵/۲.
دایرةالمعارف ج ۳ /... ش ۱۲۱۹/۲ خطی.