مدخل فهرستواره کتاب‌های فارسی

ایجاز مفاتیح الاعجاز

ج ۷، ص ۱۳۷–۱۳۸

فهرستواره کتاب‌های فارسی

ج ۷، ص ۱۳۷–۱۳۸
*ایجاز مفاتیح الاعجاز: شرح گلشن راز. از محمد فرزند محمود، دهدار شیرازی متخلص به فانی و عیانی (د ۱۰۱۶ ق/ ۱۶۰۷ م). دربارۀ نام و تخلص او سخن است (← نفیسی ۳۹۷/۱ و ۸۰۷/۲؛ ذریعه ۷۷۷/۹ و ۱۵۷/۱۸؛ مشترک ۶/۱ الف انسانیت). گزیده‌ای است از «مفاتیح الاعجاز» (هف‍) اسیری لاهیجی نوربخشی (د ۹۱۲ ق/ ۱۵۰۶ م) که خود گزارش «گلشن راز» (هف‍) شبستری (د
۷۲۰ ق/ ۱۳۲۰ م) است. نگارنده در دیباچه پس از یاد نام خود و «مفاتیح الاعجاز» می‌گوید: می‌خواستم آن را برای خود رونویس کنم، مجال نبود، ازاین‌روی آن را گزیدم و «ایجاز مفاتیح الاعجاز» نامیدم. این گزیده به نام «شرح گلشن راز» در بمبئی، ۱۳۱۲ ق. چاپ سنگی شده است. آغاز: الحمد لمن له الحمد فی الاول و الآخر و الصلاة... اما بعد، چنین گوید... محمد بن محمود، الملقب به دهدار که چون تعطش و تشوق به زلال. نسخه‌ها ۱۰۶۰/۲(۱ نسخه)؛ مشترک ۱۶۲۸/۳؛ مشار ۳۲۴۸/۳ «شرح گلشن راز»، همان‌جا ۴۸۳۷/۴ مختصر آن از دهدار؛ ذریعه ۲۶۸/۱۳ «گلشن راز»، ۲۷۱ «شرح دیوان گلشن راز»؛ نفیسی ۱۰۶۰/۲؛ دانشمندان آذربایجان ۳۳۴. نشریه ۸۹/۴ «ایجاز...»؛ دایرة‌المعارف ۲۹/۱ ش ۳۹۰. ایوانف، کرزن ۲۱۷؛ بلوشه ۱۸۵/۳.

گزارش اشکال یا پیشنهاد