ایجاز مفاتیح الاعجاز
ج ۷، ص ۱۳۷–۱۳۸
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۱۳۷–۱۳۸
*ایجاز مفاتیح الاعجاز:
شرح گلشن راز. از محمد فرزند محمود، دهدار شیرازی متخلص به فانی و عیانی (د ۱۰۱۶ ق/ ۱۶۰۷ م). دربارۀ نام و تخلص او سخن است (← نفیسی ۳۹۷/۱ و ۸۰۷/۲؛ ذریعه ۷۷۷/۹ و ۱۵۷/۱۸؛ مشترک ۶/۱ الف انسانیت).
گزیدهای است از «مفاتیح الاعجاز» (هف) اسیری لاهیجی نوربخشی (د ۹۱۲ ق/ ۱۵۰۶ م) که خود گزارش «گلشن راز» (هف) شبستری (د
۷۲۰ ق/ ۱۳۲۰ م) است. نگارنده در دیباچه پس از یاد نام خود و «مفاتیح الاعجاز» میگوید:
میخواستم آن را برای خود رونویس کنم، مجال نبود، ازاینروی آن را گزیدم و «ایجاز مفاتیح الاعجاز» نامیدم. این گزیده به نام «شرح گلشن راز» در بمبئی، ۱۳۱۲ ق. چاپ سنگی شده است.
آغاز: الحمد لمن له الحمد فی الاول و الآخر و الصلاة... اما بعد، چنین گوید... محمد بن محمود، الملقب به دهدار که چون تعطش و تشوق به زلال.
نسخهها ۱۰۶۰/۲(۱ نسخه)؛ مشترک ۱۶۲۸/۳؛ مشار ۳۲۴۸/۳ «شرح گلشن راز»، همانجا ۴۸۳۷/۴ مختصر آن از دهدار؛ ذریعه ۲۶۸/۱۳ «گلشن راز»، ۲۷۱ «شرح دیوان گلشن راز»؛ نفیسی ۱۰۶۰/۲؛ دانشمندان آذربایجان ۳۳۴.
نشریه ۸۹/۴ «ایجاز...»؛ دایرةالمعارف ۲۹/۱ ش ۳۹۰.
ایوانف، کرزن ۲۱۷؛ بلوشه ۱۸۵/۳.