به دادگاه، ۲۵ - احکامات متفرقه، ۳۰ - اشیایی که لایق قرق باشد، ۳۳ - گرفتاری (دستگیری) باقیداران.
مشترک ۲۳۳۱/۴(۲ نسخه).
نوشاهی، موزه ۳۰۳ (۲ نسخه).
*دستور الملوک.
خواجه (یوسف) سمندر ترمذی، همروزگار عبد العزیز جانی (۱۰۵۶-۱۰۹۱ ق) و سبحان قلی (۱۰۹۱-۱۱۱۴ ق). در ۲۲ «فصل».
نشریه ۲۱۹/۱.
ازبکستان، تاشکند ۲۲۹/۸، همانجا ۴۱۲/۹؛ فرهنگستان، نامگو ۱۹۳/۱؛ فرهنگستان، نامگو، فارسی ۱۴۱؛ لنینگراد، گورکی ش ۴۳.
*دستور الملوک:
هوشواره این مدخل را با سنجیدن عنوان و مؤلف اثر با مدخلهای صفحهای که مآخذ اثر نشانی دادهاند برگزیده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
تذکرة الملوک. از محمد رفیع انصاری، میرزا رفیعای منشی، به نام شاه سلطان حسین صفوی (۱۱۰۵-۱۱۳۵ ق)، در کشورداری و کارهای درباریان و دیوانیان، در ۱۵ «باب» [دیباچه] و ۱ «خاتمه»: باب یکم، در ۱۰ «فصل» دربارۀ ۱۰ گروه: فصل ۱ - ملاباشی، ۲ - صدارت خاصه و عامه، ۳ - متولی روضۀ رضویه، ۴ - متولی آستانۀ معصومه، ۵ - متولی آستانه عبد العظیم، ۶ - مزارات پادشاهان صفوی در قم، ۷ - متولیان آستانجات اردبیل، ۸ - شیخ الاسلام اصفهان، ۹ - قاضی اصفهان، ۱۰ - قاضی عسکر.
باب دوم. در ۱ «مقدمه» و ۱۵ «فصل» در منصب هریک از امیران: فصل ۱ - وزیر دیوان اعلا، ۲ - قورچیباشی، ۳ - سپهسالار ایران، ۴ - قوللر آقاسی، ۵ - ایشک آقاسیباشی، ۱۰ - توپچی باشی، ۱۵ - امیر آخورباشی. باب سوم در بیان شغل هریک از مقربان، در ۳ «مقاله» و «فصل» هایی... نسخهها در بخشبندی یکسان نیستند.
نخستینبار بهگونۀ عکسی با ترجمۀ انگلیسی از مینورسکی روسی، کمبریج، ۱۹۴۳ م چاپ شده، سپس همین تحریر با چاپ سربی به کوشش محمد دبیر سیاقی، تهران، ۱۳۳۲ خ چاپ شده است، آنگاه با پیشگفتار و تحقیق استاد دانشپژوه، تهران، ۱۳۴۸ خ چاپ شده است.
آغاز: حمد و ستایش و سپاس بیرون از حیطۀ حصر و قیاس... (۱۵ سطر بعد) اما بعد، چون پیوسته منظور نظر والا.
نسخهها (۲) ۱۶۰۶/۲، همانجا ۴۰۷۲/۶ با نمایهای گسترده از تحریر نسخۀ موزۀ سالار؛ مشار ۲۱۵۱/۲ «دستور الملوک» همان چاپ؛ مجلۀ ادبیات ۴۸۷/۱۵؛ استوری ۴۹۳/۱؛ تهران، مجلۀ ادبیات ۴۸۷/۱۵؛ پیشگفتار چاپ استاد دانشپژوه.
ادبیات، تهران ۱۰۵/۱ ش ۶۷ ج «تذکرة الملوک»؛ تهران، سلطنتی ش ۱۷۶۰ (؟) نشریه ۴۲۱/۴ نسخۀ یزد، ۶۶۰ نسخۀ موزۀ بریتانیا.
موزۀ بریتانیا or 9496 ؛ موزۀ سالار ۲۲۱/۱-۲۳۹ با نمایۀ ۱۵ «باب».
*دستور الملوک.
ابو القاسم نصر فرزند احمد، شادان نیشابوری سدۀ ۵-۶ ق (← گنج الگنج).
در ۱۲ «باب»، در کشورداری.
آغاز: حمد بیحد و ثنای بیعد حکیمی را که مناظم عالم را به حکمت بالغه و قدرت کاملۀ خود انتظام قوی استحکام داده.