فهرستواره کتاب‌های فارسی، ج ۶، ص ۱۱۶

۱۱۶ فهرستواره کتاب‌های فارسی ج ۶
*توحید مفضل. هوشواره این مدخل را با سنجیدن عنوان و مؤلف اثر با مدخل‌های صفحه‌ای که مآخذ اثر نشانی داده‌اند برگزیده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
ترجمه. متن همان (← بالا). ترجمه از شیخ فخر الدّین ترکستانی فرارودی، که در قم می‌زیسته، به دستور حاج نذر علی، در محرم ۱۰۶۵ ق به انجام رسانده است. آغاز: آفرین جان‌آفرین پاک را - آنکه ایمان داد مشت خاک را. نسخه‌ها ۹۱۷/۲(۶ نسخه)؛ ذریعه ۹۱/۴، ۴۸۲ متن؛ اعلام ۱۷۵۴/۲؛ طبقات ۴۴۳/۱۱؛ صفا ۱۴۷۰/۵. آستان قدس، نامگو ۱۵۰، ۳۳۰؛ الهیات، تهران ۲۷/۱؛ سنا ۱۴۵/۱ ش ۲۸۵/۱۷؛ شیراز، شاهچراغ ۳۴۹/۲ «ترجمۀ حدیث مفضل»؛ قم، مسجد اعظم ۷۴؛ مجلس ش ۶۱۱۹ فهرست نشده؛ ملک ۱۳۰/۲؛ ملی، تهران ۵۴۵/۲.
*توحید مفضل:
ترجمه. متن همان (← بالا). ترجمه از ناشناس. نسخه از سدۀ ۱۲ ق. با دیباچه‌ای دیگر از کار مجلسی (هف). آغاز: نحمدک یا من انت اهل الحمد و الثناء و نشکرک یا من... روایت کرده است محمد بن سنان از مفضل بن عمر، که گفت روزی. گنج ۴۹۶/۲ ش ۶۷۲۰.
*توحید مفضل
←بخش کلام - عقاید.
*توحید منظوم
←سؤالات میر سید شریف.
*توحیدنامه. هوشواره این مدخل را با سنجیدن عنوان و مؤلف اثر با مدخل‌های صفحه‌ای که مآخذ اثر نشانی داده‌اند برگزیده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
مصطفی فرزند محمد خویی (← جبر و اختیار، که تشابهی در نام و نسب هست). آغاز: بسمله: تحقیق. بدانکه باید اعتقاد کرد که خدا واجب الوجود است. اعلام ۲۲۹۹/۳؛ ذریعه ۲۸۲/۵، همان‌جا ۸۸/۲۰. یزد، شیروانی ۱۳۳۶/۴.
*توحیدنامه:
خورشیدنامه. درویش بابا فخاری شوشتری. در پایان آن آمده: بضاعت آورم صدق یقین را - بیامرزی «فخار» حزین را. نام کتاب نخست «خورشیدنامه» بوده، در آن دست برده «توحیدنامه» کرده‌اند. آغاز: به نام آنکه او وحی و قدیم است. که بسم الله الرحمن الرحیم است. خداوندی که پیدا کرد کونین - پدید آورد در یک طرفة العین.
*توحیدنامه: یک مدل زبانی این پیوند را با خواندن متن مدخل‌های صفحه‌ای که مآخذ اثر نشانی داده‌اند پیشنهاد کرده، و عبارتی که از متن مدخل شاهد آورده وارسی شده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
تحفۀ توحیدخانه. از ناشناس (← پیش از این) که شاید نامش در بخش افتادۀ آغاز و یا انجام نسخه بوده است. در آن آمده: و سمیته به «توحیدنامه و تحفۀ توحیدخانه» لیکون اسمه کاشفا عن معناه و مشیرا الی غایته و منتهاه». و پیشکش مجلس شاه‌تهماسب (۹۳۰ - ۹۸۴ ق) کرده (توحیدخانه یکی از بنیادهای تبلیغاتی روزگار صفوی در اصفهان بوده). نسخۀ آستانۀ قم، ۵ «مقصد» و «فصل» ها دارد: مقصد ۱ - در بیان آنکه راه شناخت خدا کدام است، ۲ - در بیان اینکه کارهای خدا چگونه است، ۳ - افتاده، ۴ - در ذکر کلمات مأثور از امامان در بیان صنع و حکمت خدای، ۵ - در بیان این مطلب که ذوات اشیاء عالم و حقایق اشیاء به جعل وضع الله تعالی است. نمایۀ تفصیلی آن را استاد دانش‌پژوه، در فهرست کتابخانۀ آستانه ۹۵-۹۷ آورده‌اند. کتابی است در خداشناسی، بیشتر بر پایۀ شناخت کارها و آفریده‌های پروردگار، اندام‌های بشری و استدلال عقلی است. آستانۀ قم ۹۵-۹۷؛ ف دایرة‌المعارف ش ۲۰ عکس.
۱۱۶

گزارش اشکال یا پیشنهاد