میباید شنید
ج ۶، ص ۶۴۸
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۶، ص ۶۴۸
*میباید شنید.
از محمد علی فرزند عتیق الله خان حسینی واسطی، متخلص به رفعت. (← باغستان). از نیمههای سدۀ ۱۳ ق روزگارش بدست نیامد: مشار ۳ چ آن را نشانی داده از آن میان: کلکته، ۱۲۵۲ ق [چنین]. «صبا» نگاشته سال ۱۲۹۶-۱۲۹۵ ق مینویسد: «از مردم هند است.... رسالۀ «میباید شنید» در وعظ و نصایح به کمال لطافت تألیف نموده».
در دیباچه میگوید: «برای عزیز فرزند برومند «میرصاحبدل» به نام «میباید شنید» نگاشتم». با سربندهای «میباید شنید.»
آغاز: حمد له. صلات. اما بعد، دانهچین خرمن درویشان و بندۀ کمترین ایشان محمد علی رفعت بن.
مشترک ۲۴۷۸/۴(۱۰ نسخه یکی از آنها نوشتۀ ۱۲۵۳ ق)؛ نسخهها (۲) ۱۶۹۶/۲(۱ نسخه)؛ ذریعه (۲) ۳۷۶/۹ «دیوان رفعت هندی»، همانجا ۳۰۱/۲۳ «میباید شنید»؛ فرهنگ سخنوران ۳۸۹/۱؛ مشار ۵۰۷۵/۴(۳ چ: لکهنو، سنگی، دهلی ۱۳۰۹ ق، سنگی؛ کلکته، ۱۲۵۲ ق).
دانشگاه ۸۸/۱۶ «میباید شنید»؛ یزد، شیروانی ۱۵۹۷/۵.
آسیاتیک، سوسایتی، چاپی ۶۹؛ انجمن ترقی، کراچی ۶۸؛ بشیر حسین، شیرانی ۳۲۷/۲؛ سرفراز، انجمن ترقی ۲۰ ش ۵۲؛ مرآة العلوم ۲۷۴/۳؛ نوشاهی، چاپی ۱۰۰؛ نوشاهی، موزه ۳۱۸؛ نوشاهی، انجمن ۶۸.
«میباید شنید».