مدخل فهرستواره کتاب‌های فارسی

می‌باید شنید

ج ۶، ص ۶۴۸

فهرستواره کتاب‌های فارسی

ج ۶، ص ۶۴۸
*می‌باید شنید. از محمد علی فرزند عتیق الله خان حسینی واسطی، متخلص به رفعت. (← باغستان). از نیمه‌های سدۀ ۱۳ ق روزگارش بدست نیامد: مشار ۳ چ آن را نشانی داده از آن میان: کلکته، ۱۲۵۲ ق [چنین]. «صبا» نگاشته سال ۱۲۹۶-۱۲۹۵ ق می‌نویسد: «از مردم هند است.... رسالۀ «می‌باید شنید» در وعظ و نصایح به کمال لطافت تألیف نموده». در دیباچه می‌گوید: «برای عزیز فرزند برومند «میرصاحبدل» به نام «می‌باید شنید» نگاشتم». با سربندهای «می‌باید شنید.» آغاز: حمد له. صلات. اما بعد، دانه‌چین خرمن درویشان و بندۀ کمترین ایشان محمد علی رفعت بن. مشترک ۲۴۷۸/۴(۱۰ نسخه یکی از آن‌ها نوشتۀ ۱۲۵۳ ق)؛ نسخه‌ها (۲) ۱۶۹۶/۲(۱ نسخه)؛ ذریعه (۲) ۳۷۶/۹ «دیوان رفعت هندی»، همان‌جا ۳۰۱/۲۳ «می‌باید شنید»؛ فرهنگ سخنوران ۳۸۹/۱؛ مشار ۵۰۷۵/۴(۳ چ: لکهنو، سنگی، دهلی ۱۳۰۹ ق، سنگی؛ کلکته، ۱۲۵۲ ق). دانشگاه ۸۸/۱۶ «می‌باید شنید»؛ یزد، شیروانی ۱۵۹۷/۵. آسیاتیک، سوسایتی، چاپی ۶۹؛ انجمن ترقی، کراچی ۶۸؛ بشیر حسین، شیرانی ۳۲۷/۲؛ سرفراز، انجمن ترقی ۲۰ ش ۵۲؛ مرآة العلوم ۲۷۴/۳؛ نوشاهی، چاپی ۱۰۰؛ نوشاهی، موزه ۳۱۸؛ نوشاهی، انجمن ۶۸. «می‌باید شنید».

گزارش اشکال یا پیشنهاد