مفتاح الجنان
ج ۶، ص ۶۲۰
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۶، ص ۶۲۰
*مفتاح الجنان.
نام نگارنده در نسخهها به چند گونه آمده است: کهنترین نسخۀ پاکستان روایت شده «محمد وجیه ادیب» (بشیر حسین، محمد شفیع) و در چند نسخۀ تازهتر که من دیدهام «محمد بن مجید بن وجیه ادیب» آمده.
حاجی خلیفه از او به «وجیه الدّین» از روزگار فرید الدّین گنجشکر (د ۶۶۴ ق/ ۱۲۶۵ م) و مرید نصیر الدّین محمود چراغ دهلی (د ۷۵۷ ق/ ۱۳۵۶ م) یاد میکند. وی از محضر عم خود ضیاء الدّین نگارندۀ «تفسیر مغنی» بهره برده است.
در فضائل مناجات و احکام اسلامی بیرون کشیده از کتابهای نامور. (← مشترک) در دیباچه میگوید: چون عوام عربی نمیخوانند...
به فارسی نوشتم.
در ۲۵ «باب»: و «فصل» ها: باب ۱ - در کلمۀ تهلیل و ذکرها، ۵ فصل، ۲ - فضیلت وضو و غسل و مسواک، ۳ فصل، ۳ - فضیلت نمازها، ۱۴ فصل، ۴ - فضیلت روزه، ۳ فصل، ۵ - زکات و ضیافت، ۵ فصل، ۱۰ - صدق و کذب و غیبت و حفظ لسان، ۶ فصل، ۱۱ - صله رحم و حقوق مادر و پدر و حسن خلق، ۳ فصل، ۱۲ - شکر، ۱۳ - صبر و رضا، ۱۴ - مناجات، ۱۵ - نماز، ۲۰ - عصمت از عذاب قبر، ۶ فصل، ۲۲ - اسباب غنا و فقر، ۳ فصل، ۲۲ - فضیلت برخی از خوردنیها، ۲۳ - حکایتها از عدل خلفای راشدین، ۲۴ - علامات قیامت، ۲۵ - نماز و دعا برای روزهای خاص.
آغاز: حمد بیحد و ثنای بیعد مر خالق واحد و رازق صمد را که... و بعد میگوید...
مشترک ۲۴۵۹/۴(۳۲ نسخه)؛ ذریعه ۳۲۴/۲۱ «محمد بن مجیر»؛ کشف الظنون ۱۷۶۰/۲؛ پاکستان و هند ۳ (ادب فارسی ۱) / ۷۹ نام نگارنده «محمد مجید [چنین] بن وجیه الدّین ادیب» آمده؛ پاکستان مین فارسی ۳۲۷/۳ «محمد بن مجیر وجیه ادیب».
مجلس ۸۸/۱۰ «محمد مجیر»؛ نشریه ۲۰۳/۸، همانجا ۲۱۶؛ یزد، شیروانی ۱۷۵۹/۵.
اته ۱۳۷۹/۱ ش ۲۵۶۵، ۱۰۷۴ ش ۱۹۲۳؛ استانبول، دانشگاه ۳۳۶ در ۵ «باب»؛ بشیر حسین، شفیع ۳۰۴، ۳۶۹؛ بشیر حسین، شیرانی ۳۰۴/۲؛ تاجیکستان، ملی ۹۸/۱ به تفصیل؛ ترکیه، کتابخانهها ۵۹ «وجیه الدّین محمد بن علی الضیائی» (!)، ۱۰۰ گزیدۀ آن در ۵ «قسم»؛ عباسی ۱۲۸/۱؛ فرهنگستان، نامگو ۵۵۸ (۲ نسخه)، ۶۳۱ ش ۹۷؛ فرهنگستان، نامگو، فارسی ۴۲۲ «محمد مجیر [!] وجیه ادیب»؛ مدرس ۵۱۴/۱ ش ۴۸۸؛ گنج ۹۸۳/۲(۶ نسخه:
۷۸۹۴، ۷۲۷۷، ۸۶۰، ۹۷۰، ۷۶۳، ۵۵۷۳)، همانجا ۲۳۰۶/۴ ش ۱۵۰۵؛ نوشاهی، موزه ۳۱۶ (۴ نسخه).