سخنان خواجه عبد الله
ج ۶، ص ۴۸۸
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۶، ص ۴۸۸
*سخنان خواجه عبد الله،
منظوم. متن از پیر هرات (← بالا). نظم از مرتضی قلی خان شاملو (← خرقه، بخش پزشکی، ظفریه، بخش فلسفه) فرزند حسن خان، از امیران صفوی، که از سوی شاه سلیمان (۱۰۷۷-۱۱۰۵ ق) فرمانروای خراسان، قم و وزیر اردبیل بوده است. که در اینجا تخلص خود راه «مجرم» آورده است.
با دیباچهای به نثر، که در آن از خود به مرتضی قلی متولی درگاه شیخ صفی یاد میکند، و اینکه بهجا دید سخنان خواجه را به نظم درآورد، و هر فقره را با یک رباعی نیز موشح کند.
نخستین رباعی: آنان که ترا چنانکه هستی دانند - عنقاصفتانند، کز نظر پنهانند - یا رب که ز لطف خویش بر من بنما - جمعی که ترا به روز و شب میخوانند.
آغاز دیباچه: سپاس بیقیاس خداوندی را سزاست، که سرمستان.
آغاز متن: الهی این چه فضل است که با دوستان کرده که هرکه ایشان شناخت ترا یافت...
الهی این چه فضل است دوستان را - طفیل راه تو سازند جان را.
اعلام ۱۹۶۶/۳ مجرم شاملو؛ ذریعه ۹۶۴/۹ «دیوان مجرم شاملو»، ۱۰۲۸ «دیوان مرتضی قلی...».
دایرةالمعارف ش (۶۰) ۱۵۰۰ در جنگ نوشتۀ ۱۰۶۹-۱۰۸۹ ق.