زاد آخرت
ج ۶، ص ۴۷۷–۴۷۸
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۶، ص ۴۷۷–۴۷۸
*زاد آخرت.
از ابو حامد محمد، غزالی طوسی (۴۵۰-۵۰۵ ق/ ۱۰۵۸-۱۱۱۲ م) (← الاباحیه و جز آن). که در آن از «احیاء العلوم» و «کیمیای سعادت» (هف) خود نقل میکند پس بایستی پس از آنها نگاشته باشد. نام کتاب در فصل ۲ آمده است.
در سیر و سلوک و آداب و عبادت است، با سربندهای «فصل» بیشماره و کوتاه: ۱ - دنیا را رباطی دان که ایزد تعالی آفریده، ۲ - زاد آخرت چیست و بدرقه آن چیست، ۳ - در پیدا کردن معنی کلمۀ لا اله إلاّ الله، تنزیه، قدرت، علم، ارادت، سمع و بصر، کلام، افعال، صفت آخرت، نبوت، ۴ - اینقدر اعتقادی که گفته آمد...، ۵ - چون از خواب بیدار شوی...، ۶ - آداب وضو، ۷ - هفت چیز گوشدار در طهارت، ۸ - در تیمم، ۹ - رفتن به مسجد، آداب امامت و اقتدا، آداب نماز جمعه، آداب روزه، معاصی، دروغ، خلف وعد، غیبت، جدل، خودستایی، زبان از تعنت نگهدار، نفرین کردن، مزاح و هزل، شکمپرستی، فرج... و میرسد به «فصل» این جمله خصلتها در یکتن کمتر جمع میشود.
آغاز: حمد له. صلاة. قال الشیخ الامام...
حمد له. صلات. بدان ای غافل و مسکین که تو مسافری و از راه و زاد راه و از بادیه که به راه داری غافلی.
مشترک ۲۳۵۶/۴(۴ نسخه)؛ نسخهها
۱۱۸۴/۲ بخش عرفان؛ اعلام ۱۷۱۱/۲ غزالی؛ صفا ۹۲۵/۲؛ مشار ۲۷۳۷/۲ نشانی ۲ چ: هند، ۱۲۶۸ ق، سنگی؛ هند، ۱۲۹۷ ق، سنگی؛ مشار، مؤلفین ۷۲۶/۵؛ بدوی، مؤلفات غزالی ۱۸۸ ش ۴۸؛ همایی، غزالینامه ۲۵۴.
دانشگاه ۲۵۰۵/۱۲ ش ۳۴۹۷؛ فیلم ۱۶/۳؛ همانجا ۲۱۸/۳ نسخه، عکسی؛ قم، معصومه ۱۱۶/۱ ش ۹۴؛ گلپایگانی، نامگو ۳۸۹ ش ۱۶۱/۴؛ مجلس ۱۹/۱۷، ش ۵۵۵۱؛ نشریه ۲۴۰/۱۰ نسخۀ دانشگاه لیدن و اوترخت.
آسیاتیک سوسایتی، چاپی ۷۰ (۳ نسخه)؛ ایوانف ۶۷۰ ش ۱۴۰۷، همانجا پیوست ۱۰۰۷؛ افغانستان، برکویل ۱۴۰۰؛ بلوشه ۹۲/۴؛ بنارس، دانشگاه ۱۷۰؛ تاشکند، فارسی، بیرونی (۱) ۶۵/۲؛ ترکیه، توپکاپی ۱۴/۱.