لطایف اشرفی
ج ۳، ص ۲۲۵۵
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۳، ص ۲۲۵۵
لطایف اشرفی: لطایف اشرفی فی بیان طوایف صوفی:
لفظ الملفوظ. حاجی غریب یمنی، نظام الدّین. که در ۱۳۴۸/۷۵۰ م در بقعهی یمن خدمت میر سید اشرف جهانگیر سمنانی (د ۱۴۰۵/۸۰۸ م) رسید، سی سال با وی بود.
ایوانف ۱۲۱۴ میگوید این نسبت یمنی به وی میتواند نسبت گروهی باشد نه سرزمین.
بیشتر این کتاب حالات و گفتههای آن پیر است، و در پایان چند اثر کوتاه او را به نامهای «حجة الذاکرین»، «بشارة المریدین» و «رسالهی قبریه» ی او را میآورد. سید اشرف جهانگیر از پیران هند و از بازماندگان پادشاهان سمنان (شاید منظورش علاء الدولۀ سمنانی باشد) است.
در ۱ «مقدمه» و ۶۰ «لطیفه» و ۱ «خاتمه» (← مشترک ۱۸۳۴/۳). آغاز: الحمد للّه الذی شرف العارفین بتشریف العرفان... در عنفوان جوانی و ریعان زندگانی.
مشترک ۱۸۳۴/۳ به تفصیل؛ نسخهها ۱۳۴۲/۲ «لطایف اشرفی»؛ نفیسی ۷۵۶/۲ زندگانینامهی سمنانی و یمنی و «لطایف اشرفی»؛ علمای هند ۲۳ سمنانی و ملفوظات او به نام «لطایف اشرفی»؛ ایوب قادری ۱۱۲؛ اخبار الاخیار ۱۷۲ سمنانی که «مکتوب ۲۲» او را برای نمونه آورده؛ تاریخ تذکره ۷۳۵/۲-۷۳۸ «لطایف اشرفی» به تفصیل؛ ترجمهها ۱۱۰ نام دوم؛ پاکستان و هند ۱۶۶/۳، ۱۶۷؛ بزم صوفیه ۴۴۱ تا ۴۸۲.
اشکوری ۲۸۰/۵-۲۸۴ نام دوم، که فهرست همهی ۶۰ «لطیفه» را آورده.
آصفیه، هندلیست ۳۴۸/۱؛ اته ۶۵۴ نامش؛ جرنل، خدابخش ۱۹۷۷/۲ م/ ۷۱ بخش انگلیسی؛ ایوانف ۱۲۱۴ «لطایف اشرفی» با فهرست همهی لطیفهها؛ ریو ۱۰۴۲/۳؛ علیگر، شیفته ۵۲، ۵۳؛ لکهنو، ندوه ۱۶۱ (۲ نسخه)، ۱۶۲؛ مرآة التصوف ۱۹؛ مرآة العلوم ۲۲۶/۱(۲ نسخه)، همانجا ۲۲۴/۳؛ موزهی سالار ۱۴۶/۸ ش ۳۲۷۱، ۳۲۷۲؛ نوشاهی، موزه ۲۵۹.