کنز رحمت
ج ۳، ص ۲۲۴۹
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۳، ص ۲۲۴۹
کنز رحمت،
منظوم. سرودهی محمد اشرف نوشاهی منچری، به سال ۱۲۲۰ (← طغرا) و سپس کاملشدهی سید حافظ قل احمد نوشاهی (د ۱۸۶۹/۱۲۸۶ م). تذکرهی بزرگان و پیران خاندان نوشاهیان و فرزندان حاجی محمد نوشه (۹۵۹ - ۱۵۵۲/۱۰۶۴-۱۶۵۴ م) است. در ۱۹۱۲/۱۳۳۰ م چاپ شده است. آغاز:
حمد ایزد را که خوان رحمت او بیکران میرسد بر قدر قسمت هریکی را، جاودان.
مشترک ۷۳۶/۱ نامش، همانجا ۱۲۰۴/۸ به تفصیل، همانجا ۹۹۱/۱۱ نامش؛ پاکستان مین ۱۴۹/۴؛ ترجمهها ۳۴۶؛ گنج ۱۷۳۹/۳؛ نوشاهی، چاپی ۹۸۰، نوشاهی، کتابشناسی ۹۷/۳(۴ نسخه).