سیر العارفین
ج ۳، ص ۲۱۸۸–۲۱۸۹
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۳، ص ۲۱۸۸–۲۱۸۹
سیر العارفین. جمالی دهلوی،
درویش محمد، حامد فرزند فضل اللّه، (۸۶۲-۱۴۵۸/۹۴۲ - ۵-۱۵۳۶ م). به نام همایون پادشاه (۹۳۷-۹۶۳ ق)، میان ۹۳۷-۱۵۳۰/۹۴۲-۱۵۳۵ م، در سرگذشت و احوال ۱۳ تن از صوفیان شبه قاره، که در پیوند با هریک سرگذشت دیگران را آورده است: ۱ - خواجه معین الدّین سجّزی، ۲ - قطب الدّین بختیار اوشی، ۳ - فرید الدّین مسعود گنج شکر، ۴ - نظام الدّین محمد بدایونی، ۵ - نصیر الدّین محمود لودهی، چراغ دهلی، ۶ - نجیب الدّین متوکل، ۷ - زکریا ملتانی، ۸ - صدر الدّین عارف ملتانی، ۹ - رکن الدّین ابو الفتح، ۱۰ - محمد حمید الدّین ناگوری، ۱۱ - سید جلال الدّین بخاری، مخدوم جهانیان جهانگشت، ۱۲ - شیخ جلال الدّین تبریزی، ۱۳ - سماء الدّین کنبوه دهلوی، که پیر خودش بوده است. که این یکی از
روایت و چشم دیدههای خود اوست. سفرها و دیدههای خود او را نیز دربر دارد. چاپ شده و چندبار ترجمه. آغاز: حمدی که ابواب سعادت بر ارباب عبادت مفتوح گرداند و سپاسی که سرگشتگان بادیه... اما بعد، میگوید... المعروف به درویش جمالی.
مشترک ۶۲۶/۷ جمالی و «دیوان جمالی» و «مرآة المعانی» او، و فهرست کارهایش، همانجا ۱۱/(۸۴۴)(۲۴ نسخه)؛ استوری، زندگی ۹۷۰ (۹ نسخه)؛ صفا ۳ (۲)/۸۲۵، همانجا (۵) ۱۵۸۲/۳، ۱۶۲۰؛ نفیسی ۴۰۵/۱، همانجا ۸۰۹/۲؛ پیشگفتار «مهر و ماه» او از حسام الدّین راشدی؛ مارشال ۲۲۶؛ تذکرهنویسی ۷۴۳؛ تاریخ افغانستان ۹۱/۱؛ ترجمهها ۲۱۶ برای دو ترجمهی اردویی آن؛ مشار ۳۱۲۵/۳ با لغزشی در نام نگارنده (چ. دهلی، ۱۳۱۱ ق، سنگی، ۱۸۴ ص)؛ پاکستان و هند ۲۳۶/۳، ۴۰۳.
آصفیه، هندلیست ۳۲۲/۱، همانجا ۱۴۶/۴؛ اته ۶۳۷، ۶۳۸، ۶۳۹؛ ازبکستان، تاشکند ۲۲۹/۱۰(۳ نسخه)؛ افغانستان، برکویل ۱۳۱؛ آکادمی علوم، چاپی ۱۳۴؛ ایوانف، کرزن ۷۱؛ بانکیپور ۴۳/۳۱؛ برلین ۵۹۰؛ بشیر حسین، شفیع ۹۹، ۱۰۰؛ بشیر حسین، شیرانی ۷۵/۱(۲ نسخه)؛ بنارس، دانشگاه ۱۴۹؛ خضر نوشاهی ۴۳۶؛ ریو ۳۵۴/۱، ۳۵۵؛ علیگر، اطهر ۱۴۹؛ علیگر، شیفته ۹۶؛ کراچی، موزه ۲۰۳/۱؛ گنج ۲۱۲۷/۴(۲ نسخه)؛ لکهنو، ندوه ۶۸۳، ۷۱۹؛ مرآة التصوف ۱۰۵؛ مرآة العلوم ۴۲/۲؛ موزهی سالار ۴۸۹/۲، ۴۹۰؛ موزهی بریتانیا، چاپی ۲۴۳؛ نوشاهی، موزه ۷۸۲ (۲ نسخه)؛ هندوستان ۶۰.