ذکر الصالحین

ذکر الصالحین. امام الدّین مجددی فرزند میان محمد در کهو تکهی از مضافات للّه جهلم پاکستان می‌زیسته. و «نادر الکلام» (مشترک ۱۱۹۵/۲) را در ۱۲۸۳ ق/ ۶-۱۸۶۷ ساخته است. و گویا تا ۱۳۰۲ ق/ ۱۸۸۴ م می‌زیسته است. وی یکی از خلفای غلام نبی‌للهی (د ۱۳۰۶ ق/ ۱۸۸۸ م) بوده و نامه‌های او را در «مکتوبات اعلیحضرت» (مشترک ۱۹۷۹/۳) در ۱۲۹۱ ق/ ۱۸۷۴ م گرد آورده است. با سربندهای «ذکر»: ۱ - حمد خداوند و معرفت او، ۲ - نعت پیامبر و متعلقان او، ۳ - امام اعظم ابو حنیفۀ کوفی و تعلقات او، ۴ - شیخ عبد القادر جیلانی و مناقب و مکتوبات او، ۵ - خواجه غلام نبی‌للهی نقشبندی مجددی (۱۲۳۴-۱۳۰۶ ق). و این جز «ذکر الصالحین» عبد الرحمن بخاریست، که آن نیز در ۴ «باب» است، (دیوبند ۴۳/۲ هندوستان ۲۸). آغاز: بعد حمد و صلات... قل الحمد للّه الذی لم یتخذ ولدا و لم یکن شریک له فی الملک... باید دانست که اللّه تعالی به ذات مقدس خود موجود است، و ممکنات. مشترک ۱۰۵۳/۱۱(۱ نسخه).