خوارقات حیدریه
ج ۳، ص ۲۱۲۸
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۳، ص ۲۱۲۸
خوارقات حیدریه.
ابراهیم آخوند بهایی.
مرید «حضرت سید شاه درویش ولی اللّه» از فرزندان «میران شاه محیی الدّین» و «حضرت میران شاه حیدر ولی اللّه»، در قلعه ادونی به سال ۱۶۷۱/۱۰۸۱ م نگاشته است. در دیباچه میگوید پیش از این، «خارقه» ها را به نظم سروده بودم. و اکنون در ۷ ذیحجهی ۱۰۸۱ ه (به حروف) از آن پیر دستور یافتم که آن خارقهها را به نثر بنگارم.
نثر است آمیخته به نظم، در حالات و در واقع رویدادهای شگفتی از «حضرت شاه حیدر ولی اللّه نبیرۀ قادری» و کسانی از آن گروه، از آن میان «حضرت سید شاه کریم اللّه نبیرۀ قادری»، «حضرت شاه درویش قادری»، «حضرت سید شاه نور اللّه نبیرۀ قادری» و جز آنان. در واقع مجموعه داستانهاییست، برخی از آنها مرموز و بیشتر زیبا ولی دور از واقعیت. نام نگارنده و کتاب در دیباچه آمده است.
در ۴۰ «خارقه»: خارقۀ اول از خوارقات آیات آن سرور، (داستان رسیدن آن جناب به درختی کشن، و جای گزیدن بر شاخی از آن، و پرندهای که روزانه برای او خوراکی و نوشیدنی میآورد)، خارقۀ دوم رسیدن شاه ذی جاه بر لب جویی که صیادان ماهی میگرفتند، خارقۀ سوم در رسیدن ایشان به شهر بوزینگان، ۴ - رسیدن آن سرور به لب بحر و دیدن راهب بر آن بحر، ۵ - سؤال کردن آن سرور از خادمان خود که هریک مدعای خود بیان کند... خارقهی ۱۰ - روزی آن سرور در مسجد جامع بعد از ادای نماز جماعت گفت... ۲۰ - یکی از رفیقان آن سرور در مجلس عالی چنین تقریر فرمود... ۳۰ - شنیده شد که آن خادمۀ مقبوله بیبی جان با این بزرگوار شهید شاه غضنفر الفتی تمام داشت... ۴۰ - در حینی که اقامت آن حضرت در دار السلطنه بیجاپور به خدمت عم و مرشد عالیتبار واقع بود... در منابع در دسترس نشانی از آن به دست نیامد.
آغاز: سپاس بیقیاس انعام عام مر خدای را که رایات افاضت آیات اولیای خود را در میدان.
مشترک ۹۲۳/۱۱(۱ نسخه).