زبدة الاذکار
ج ۳، ص ۱۶۷۲
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۳، ص ۱۶۷۲
زبدة الاذکار.
کشمیری، مقبل صاحب اولاد بابا حاجی. آگاهی بیشتری از آنچه از این منظومه به دست میآید، از وی در دست نیست. بشیر حسین (۲۸۹/۲) سال سرایش را ۱۷۲۱/۱۱۳۴ م یاد کرده، که بایستی درستاش ۱۲۳۴ ق/ ۱۸۱۸ م باشد. که در همین تاریخ در «بیجباره» ی کشمیر این مثنوی را ساخته است. زندگینامه و بیشتر ستایشنامهای از پیامبر و بزرگان دین است، مرگ پیامبر به تفصیل: آنگاه چهار خلیفۀ نخستین، حضرت فاطمه، حسن و حسین و ششتن از عشرهی مبشره، معجزات پیامبر. در قالب مثنوی با سربندهایی از یک تا بیست سطر به نثر. این کتاب در «شعرای کشمیر ۱۴۶۲/۳» نشان داده شده و همهی بیتهای نمونهای در آنجا، در نسخۀ گنجبخش آمده است. از آن میان (در پایان مثنوی):
بر امید آنکه چشم مکرمت افکنی بر «مقبل» پرمسکنت... «مقبل» ست از والههای کوی تو از ره اکرام فرمائی قبول... چشمۀ فیضش اگر گویم نکوست ز آنکه «عین فیض جاری» سال اوست (۱۲۳۴) ز اختتامش چون نمودم، بر صواب «زبدة الاذکار» شد نام کتاب حبذا کشمیر کاندر باغ او بردمیده این گل با رنگ و بو... انتظام این شبه گوهرنما یافت اندر «بیجباره» ای فتا.
آغاز:
حمد بیحد خالق افلاک را نوربخش دیدهی ادراک را بر محمد (ص) آل و، اصحاب کرام تحفۀ پاک تحیات و سلام گوش کن ای پیرو دین، هدا بر وفات آن رسول مقتدا.
مشترک ۱۲۲۹/۸(۳ نسخه)، همانجا ۳۲۲/۱۰(۱ نسخه)؛ نسخهها ۲۸۵۱/۴؛ برگل ۱۰۲۸/۲ به تاریخ سرودن دستنیافته؛ شعرای کشمیر ۱۴۶۲/۳ که تاریخ ۱۲۳۳ را گرفته است.
بشیر حسین، شیرانی ۲۸۹/۲ با تاریخ مشکوک؛ داکا ۱۳۰/۱ بیتاریخ.