شاهنامه
ج ۲، ص ۹۹۰
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۲، ص ۹۹۰
شاهنامه. ابو المؤید بلخی،
از سدۀ ۴ ق. از میان شاهنامههای منثور فارسی، گویا کهنترین آنها است، که آن را «شاهنامۀ بزرگ» و «شاهنامۀ مؤیدی» نیز گفتهاند. دربردارندۀ بسیاری از روایتهای ایرانیان دربارۀ پهلوانان و شاهان بوده، که از بیشتر آنها در «شاهنامۀ» فردوسی و دیگر منظومههای حماسی نامی نرفته یا به کوتاهی سخن گفته شده است. کهنترین مأخذی که از این شاهنامه یاد کرده «تاریخ بلعمی» است که در ۳۵۲ ق نگاشته شده است، پس «شاهنامه» ابو مؤید بلخی پیش از آن ساخته شده است.
صفا ۶۱۱/۱-۶۱۲ به تفصیل.