ریاض مدح امیر
ج ۲، ص ۹۷۹
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۲، ص ۹۷۹
ریاض مدح امیر.
از محمد منور متخلص به گوهر فرزند مولوی محمد عبد الغنی، نبیرۀ نواب والاجاه مدراس. ستایشنامۀ امیر عبد الرحمن خان پادشاه افغانستان (۱۲۹۷-۱۳۱۹ ق) است به نام «ریاض مدح امیر» که سال نگارش (۱۳۱۴ ق) را میرساند. به پیروی «گلزار ابراهیم» که یکی از «سه نثر» ظهوری ترشیزی است. به نثر آمیخته به نظم، در ۷ «فصل»: ۱ - در بیان حسن و جمال بندگان عالی، ۲ - در سخاوت او، ۳ - در شجاعت، ۴ - عدالت، ۵ - عقل و کیاست، ۶ - جاه و حشمت، ۷ - کسب کمال و قدردانی از اهل علم.
آغاز: حمد خداوندی که دلهای پاکان همه آویختۀ کنگرۀ محبت او است.
مشترک ۶۴۱/۱۰؛ گنج ش ۸۶۷۵.