شهنشاهنامه
ج ۲، ص ۱۰۱۱
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۲، ص ۱۰۱۱
شهنشاهنامه: شاهنامه: منظومۀ احمدی: چنگیزنامه.
از احمد تبریزی (سدۀ ۸ ق) فرزند محمد. نگارندۀ «تاریخ النوادر». مثنوی است به دستور و نام سلطان ابو سعید ایلخان مغول (۷۱۶-۷۳۸ ق)، در تاریخ ترکان مغول از یافث پسر نوح و چنگیز تا جانشینان او تا سال نگارش ۷۳۸ ق، که هشت سال بدان پرداخته است. به پیروی از «شاهنامه» در آن آمده: در این گفتگو شد مرا هشت سال - گر «احمد» بنالد، کی گوید منال...
چو از سال شد هفتصد و سی و هشت - ستمدیده این نامه را درنوشت... «شهنشاهنامه» نهم نام این - به نام شهنشاه روی زمین... جوانبخت و فرمانروا «بو سعید» - جهان آفرینش ز جان آفرید.
این موضوعها را دارد: داستان پسر نوح، نشاندن غلامی به پادشاهی بر جای او، داستان قبان و تکور، بیرون آمدن مغول از کوه و گرفتن پادشاهی، داستان آلان قوا، گرفتار شدن همنای خان به دست لشکر التای، نشستن فوتله بر پادشاهی، داستان بسوکابهادر، رزم کردن بسوکابهادر با تموچین تاتاری، اندرز دادن تموچین و خاتون او. [نسخۀ موزۀ بریتانیا]. آغاز:
به نام خداوند جانآفرین - نگارندۀ آسمان و زمین.
نسخهها ۲۹۷۵/۴، ۲۷۵۹ «چنگیزنامه:
شاهنامه»، همانجا ۴۳۴۱/۶؛ ذریعه ۲۱۷/۱۹ «مثنوی شاهنامه»، ۲۳۰ «مثنوی شهنشاهنامه»؛ استوری ۲۷۱ «شهنشاهنامه»؛ دانشمندان آذربایجان ۳۲؛ صفا ۳۲۶/۳ «چنگیزنامه»؛ سعدی تا جامی ۱۴۷ «شاهنامه: چنگیزنامه».
فیلمها ۷۳۸/۱ «شهنشاهنامه»؛ نشریه ۶۵۸/۷ «شهنشاهنامه: منظومۀ احمدی».
ریو ۱۳۵/۱، همانجا ۷۱۷/۲؛ ریو، ذیل ۱۳۵، ۲۰۱.