آتشخانهی غیب
ج ۱۰، ص ۸۷
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۱۰، ص ۸۷
* آتشخانهی غیب.
از میرزا احمد سند (سدهی ۱۱ ق) همان نگارندهی سمند و بیدل، نخل و سیب، نگارستان چین، چاه وصال. (← فهرستواره ۳۹۰/۱ «داستان گواهی دو کبک»).
در عشق جوانی پرهیزگار که دختری پریرو به حجرهی او پناه آورده بود و جوان برای پرهیز از گناه ده انگشت خود را به آتش سوزانید؛ و چون پدر دختر قصه را شنید دختر را به وی داد.
آغاز:
شنیدم روزی از آتش زبانی چو شمع از راستی روشن روانی
اشکوری، احیا ۱۰۷/۴ ش (۷) ۱۲۸۷ نوشتهی ۱۳۰۱-۱۳۰۸ (در مجموعه).