تحفهی محمدی
ج ۱۰، ص ۵۷۵
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۱۰، ص ۵۷۵
* تحفهی محمدی:
تحفهی ثانی. از حسن کشمیری (زنده در ۱۲۵۵ ق).
مثنوی عرفانی اخلاقی است به پیروی از «مثنوی معنوی» بلخی. در پایان آن از مثنوی یکم خود (تحفهی احمد) یاد کرده است:
«تحفهی احمد» با ذوقی تمام/ یافت از فضل ذو المنن اتمام (!)،
و عنوان تحفهی ثانی نیز نشان میدهد که میتواند این دو مثنوی از یک سراینده باشد.
برای حاجی محمد جان سروده است:
نکتهای چند باز از دل گوی/ بهر حاجی محمد خوشخوی.
همراه است با حکایتها، سبب تصنیف، مناجات، خطاب در اندرز به عزیز مرقوم که محرّک تصنیف بوده، ناپایداری جهان، تفسیر ابن مسعود، در بیان دیدن شیخ علاء الدوله قیامت را به خواب، حکایت نظام الدّین اولیا، من کلام حسام الدّین مانکپوری، نقل امام غزّالی در احیاء و کیمیای سعادت، وصیت غوث اعظم...
آغاز:
ابتدا میکنم به اسم اله (به بسم اللّه) کو پناه من است بیگه و گاه
مشترک ۱۲۶۶/۸(۲ نسخه)، همانجا ۱۶۸۷/۹ سرآغاز.
گنجبخش ۱۵۷۶/۳ ش ۵۹۸، سدهی ۱۳ ق.
لاهور، شش محل، محمد بشیر لدهیانوی، نوشتهی ۱۲۹۰ ق [مشترک].