بهار و ناهید
ج ۱۰، ص ۳۷۷
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۱۰، ص ۳۷۷
* بهار و ناهید.
از سرایندهای با تخلص «اکسیر». در انجام گوید:
گفتی چو دعای شه به آیین/ اکسیر بگو ز صدق آمین.
بایستی از روزگار شاهتهماسب صفوی (۹۳۰-۹۸۴ ق) باشد.
در فرهنگ سخنوران از چهار تن با این تخلص یاد شده است.
داستان عشق شاهزاده بهار و شاهزاده خانم چینی، ناهید است. با ستایش خدا، حضرت محمد (ص) و دوازده امام (ع) آغاز شده، به ستایش شاهتهماسب صفوی (۹۳۰-۹۸۴ ق/ ۱۵۲۴-۱۵۷۶ م) میپردازد.
آغاز:
الحمد لخالق البریات و الشکر لواهب العطیات
این سرآغاز برابر با آغاز «روضة المحبّین» ابن عماد (هف) میباشد.
مشترک ۱۶۹۹/۹ سرآغاز.
محمودآباد ص ۳۴۸ ش ردیف ۱۵۹/۲، نوشتهی ۱۱۴۲ ق.
موزهی سالار ۴۸/۵ ردیف ۱۷۲۹ ش A./N.m ۱۱۷ نوشتهی ۱۱۱۲ ق، یک کار نادر و پرارزش.