بهار فیض
ج ۱۰، ص ۳۷۵
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۱۰، ص ۳۷۵
* بهار فیض.
از سرایندهای با تخلص «الفتی» از روزگار شاهجهان (۱۰۳۷-۱۰۶۷ ق). بایستی الفتی ساوجی باشد که به هند رفته و نزد عبد اللّه قطب شاه (۱۰۳۵-۱۰۸۳ ق) جاییافته و رسالهی «عروض و قافیه» ای به نام او ساخته است.
قصیدهای است در دیوان او که در آن از شاهجهان با ستایش نام برده، نیز از دکن و قطب شاه ستایش کرده است.
آغاز:
صباح عید که شد جلوهگر نسیم بهار
ذریعه (۱) ۹۱/۹ «دیوان» او؛ اعلام ۲۲۰/۱ الفتی الساوجی؛ مشترک ۸۳۸/۷ الفتی و نام این کارش؛ خیامپور ۸۳/۱ الفتی ساوجی.