بداء
ج ۱۰، ص ۲۸۷
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۱۰، ص ۲۸۷
* بداء، منظوم. ناشناسی
پیش از ۱۲۷۳ ق، که تاریخ مجموعه است. بداء، اصطلاحی است در فلسفه، و آن امری است که در خاطر بگذرد، و از پیش نگذشته باشد و در کلام ایجاد رأیی برای خالق است جز آنچه که پیشتر ارادهی وی بر آن تعلّق یافته بود [معین، بداء].
رسالهای است کوتاه در معنای بداء، از جهت لغوی و پاسخ برخی اشکالات دربارهی قرآن.
آغاز:
خواهی که شوی پسند درگاه خدا بیرون مرو از طریق ارباب هدا
ای بنده بدا حال تو در روز جزا امروز نیاوری گر ایمان به بدا
اشکوری، احیا، عکسی ۱۸۸/۵ ش ۱۷۳۲ ردیف ۲ (نسخه کتابخانه مدرسه صدر، بابل، ش ۱۸۳)، نوشتهی ۱۲۷۳ ق ر مجموعه، همانجا ص ۲۵۵ ش ۱۷۸۸ ردیف ۴ (همان) در مجموعه با تاریخ ۱۲۳۲-۱۲۳۹ ق.