اردایویرافنامه
ج ۱۰، ص ۱۲۹–۱۳۰
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۱۰، ص ۱۲۹–۱۳۰
* اردایویرافنامه.
از زرتشت فرزند بهرام فرزند پژدو (زنده در ۶۷۶ ق) اصل آن از مجموعه روایات پهلوی است از زبان موبدی پارسا به نام ارداویراف، به روزگار ساسانیان که سفری روحانی به جهان مینوی و بهشت و دوزخ کرده و رسالهی ارداویرافنامه گزارش این سفر است.
این رساله پیرامون ۸۸۵ کلمه است و از زبان پهلوی به فارسی ترجمه و چاپ شده است.
ترجمهی فارسی منظوم آن از زرتشت بهرام پژدو، در هند در ۱۳۱۴ ق به چاپ سنگی رسیده است.
چاپ دیگر: ۱۳۲۵ خشتی، مشهد، ۱۳۴۳ خ، سربی.
برای نسخهی نثری آن از ناشناس، نک:
مجلس ۱۰۳/۳۷ ش (۱) ۱۳۵۸۹، نیز، نک: اته ۱۵۱۸/۱ ش ۲۸۱۷. و نیز، نک: بلوشه ۱۴۵/۱ ش (۱) ۱۸۵.
آغاز:
چو گیتی شاه بود آن شهریاری که بود از شاه بهمن یادگاری
(هف ۲۷۴/۱)؛
مشترک ۱۳۰۵/۶ نام آن؛ ذریعه ۲۴/۸؛ نفیسی ۱۳/۱ «آرتایویرافنامک»، همانجا ص ۱۷۳ «اردایویرافنامه» از زرتشت بهرام پژدو؛ صفا ۳۳۸/۳، همانجا ۵۰۹، همانجا ۱۳۳/۱؛ مشار ۲۲۱/۱(۱ چاپ).
مجلس ۱۰۳/۳۷ ش (۱) ۱۳۵۸۹، بیتا.
اته ۱۵۱۹/۱ ش ۲۸۱۹ آغاز:
سردفتر به نام پاک یزدان /نگهدار زمین و چرخ گردان،
بیتا.
بلوشه ۱۵۷/۱ ردیف ۱۹۳ «کتاب اردایویرافنامه »، نوشتهی ۱۲۰۸ ق، همانجا ص ۱۷۵ ش (۴) ۲۰۹ «رفتن اردایویراف به تماشای دوزخ» از ناشناس، سرآغاز نابرابر.
چنین گوید همی ویراف دیندار که در مینو چو دیدم اینچنین کار
همانجا ص ۱۶۷ ش (۱۵) ۲۰۱، سرآغاز نابرابر:
سرآغاز دفتر به نام کسی /که بودست و باشد همیشه بسی:
سدهی ۱۱ ق.
هند، گجرات ۴ پیر محمد شاه ۲۳۹ ردیف ۵۰۷ «اردایویراف».