شرح حدیث «من أحبنا أهل البیت فلیعد للفقر جلباباً»
ج ۴، ص ۳۳۸–۳۳۹، ش ۱۸۱۵
فهرستگان نسخه‌های خطی حدیث و علوم حدیث شیعه
ج ۴، ص ۳۳۸–۳۳۹، ش ۱۸۱۵
۱۸۱۵. شرح حدیث «من أحبنا أهل البیت فلیعد للفقر جلباباً»
(عربی)
از: اسماعیل بن محمد حسین خواجویی اصفهانی مازندرانی (۱۱۷۳ ق)
شرحی است بر حدیث علوی: «من أحبنا أهل البیت فلیعد للفقر جلباباً» ( ۱ ) شارح در
شرح دربارۀ حب و دوستی اهل بیت علیهم السلام و معنی فقر توضیحاتی آورده و به روایت‌های بسیاری استشهاد می‌نماید.
آغاز: بعد الحمد و الصلاة أقول و أنا العبد الفاتر خاطراً.
نسخه‌ها:
۱/۱۰۲۳۶. قم، مرعشی: ۴۹۷۳، نستعلیق، لطف اللّٰه کوپایی، ۱۱۷۵ ق، رسالۀ دوم مجموعه، «۱۰۶ پ - ۱۱۱ پ» ۶ برگ [فهرست مرعشی: ۱۶۹/۱۳].
۲/۱۰۲۳۷. تهران، ملک: ۳۵۲۳، آغاز: برابر نمونه، نسخ، بدون نام کاتب، قرن ۱۲ ق، رسالۀ دوم مجموعه، «۸۵ پ - ۸۸ پ» ۴ برگ [فهرست ملک: ۴۶۳/۶].
۳/۱۰۲۳۸. تهران، ملک: ۱۶۰۶، نسخ، محمد کاظم بن محمد مؤمن، ۱۲۴۷ ق، رسالۀ سی و چهارم مجموعه، «۳۲۶ ر - ۳۳۳ پ» ۸ برگ [فهرست ملک: ۳۰۷/۵].
۴/۱۰۲۳۹. قم، مرعشی: ۳۱۱۲، آغاز: بعد الحمد و الصلاة لما کان هذا الخبر من غریب الأخبار اختلف، نسخ، بدون نام کاتب، بدون تاریخ کتابت، رسالۀ سوم مجموعه [فهرست مرعشی: ۳۳۷/۸].