این رساله را - بنا به آنچه در الذریعه (۱۹۵/۴) عنوان شده - در هجدهم شوال ۱۰۲۴ ق به پایان رسانیده است. این کتاب جزیی از کتاب الرواشح السماویة مؤلف است که در برخی نسخهها جداگانه آمده است.
[الذریعة: ۱۹۵/۴؛ الرواشح السماویة: ص ۱۳۳-۱۵۷]
آغاز: الحمد للّٰه... و بعد فالمعروض علی سید العلماء.
نسخهها:
۱/۶۵۲۶. قم، مرعشی: ۷۰۳۶، آغاز: برابر نمونه، نسخ و نستعلیق، قطبالدین محمد بن شیخ علی شریف لاهجی، دهه اول شوال ۱۰۵۸ ق، رسالۀ چهل و سوم مجموعه، «۳۰۳ پ - ۳۰۵ ر» ۳ برگ [فهرست مرعشی: ۲۰۵/۱۸].
۲/۶۵۲۷. تهران، دکتر علی اصغر مهدوی: ۳۵۷، نستعلیق، زینالدین علی بن حسن گیلانی، بدون تاریخ کتابت، رسالۀ سوم مجموعه [نشریۀ نسخههای خطی:
۱۱۵/۲].
۱۰۹۲. التعازی
(عربی)
از: محمد بن علی بن حسن علوی حسنی کوفی، ابوعبد اللّٰه (م ۴۴۵ ق)
مؤلف در این رساله الفاظی را که به شخص مصیبت دیده میگویند آورده است.
او در ابتدا عباراتی که در وفات پیامبر صلی الله علیه و آله رد و بدل شده و یا آن حضرت در موت فرزندانش فرموده را ذکر نموده است.
چاپ: میراث حدیث شیعه: دفتر چهارم، صص ۷۹-۱۴۶، با تحقیق فارس حسون کریم.
[الذریعة: ۲۰۵/۴]
آغاز: أخبرنی الشیخ الجلیل العفیف أبو العباس أحمد بن الحسین.
نسخهها:
۶۵۲۸. قم، مرکز احیاء میراث اسلامی: عکس ۲۸۱، آغاز: برابر نمونه، نسخ، سید عبدالعزیز طباطبایی، قرن ۱۴ ق، «۲۹ ص» ۱۵ برگ [فهرست عکسی مرکز احیاء:
۳۳۱/۱].