جواز التسمیه فی زمان الغیبة شرح حدیث من سمّانی باسمی فقد کفر

۱۱۹۸. جواز التسمیه فی زمان الغیبة (شرح حدیث من سمّانی باسمی فقد کفر) (عربی) از: مؤلف ناشناخته رساله‌ای است در شرح و تفسیر حدیثی که از امام زمان علیه السلام وارد شده است که «من سمانی‌باسمی فقد کفر» که برخی با استفاده از حدیث مذکور، نام بردن از اسم امام زمان علیه السلام را در همۀ اعصار حرام دانسته‌اند؛ ولی مؤلف، حدیث مذکور را مختص به زمان غیبت صغرا دانسته و این رساله را در رد گفتار قائلین به حرمت، در یک مقدمه و چند فصل نگاشته است. مقدمۀ آن در بیان سبب عروض و صدور این خبر، فصل اول در تحقیق معنی خبر و فصل دوم اشکالات (۱۲ اشکال) و فصل سوم جواب اشکالات (۳۶ جواب) می‌باشد و غیر از شرعة التسمیة میر داماد است. آغاز: الحمد للّٰه‌الذی أعز الإسلام و أهله و نصر الحق و المعینین له محیی ما اندرس من آثار الهدایة و الداریة و ممیت ما تجدد من بدع الضلالة... و بعد فإنی طال ما طالعت ما سطره المتقدمون فی الکتب و الرسائل. نسخه‌ها: ۸۱۳۰. قم، گلپایگانی: عکس ۶۳۸۱/۳۲/۸۱، آغاز: برابر نمونه، نسخ، بدون نام کاتب،

بدون تاریخ کتابت، عکس از روی نسخۀ واتیکان گرفته شده است، در حاشیه تصحیح شده و در آخر نسخه علامت بلاغ دارد، ۲۱ برگ، ۱۳ سطر [فهرست گلپایگانی، رایانه‌ای؛ فهرست گلپایگانی، جدید].