الأحادیث

۵۱۲. الأحادیث (عربی) از: مؤلف ناشناخته (قرن ۱۳ ق)

رسالۀ مفصلی است که مؤلف در آن احادیثی را در فضایل ائمۀ اطهار علیهم السلام و آداب و سنن در فصلهای کوتاهی با ذکر نام مأخذ و با حذف سند، بدون هیچ توضیحی جمع‌آوری نموده است. شماره گذاری فصلها در نسخه منظم نیست. مؤلف در این رساله از بحار الأنوار و وسائل الشیعة احادیثی را نقل کرده است. عناوین چند باب اول کتاب چنین است: ۱ - فی فضل الإخلاص ۲ - فی ما یدفع به الریاء ۳ - فی‌فضل العلم و جلالته ۴ - فی الحث علی التعلیم ۵ - فی ما ینبغی للمعلمین المرشدین ۶ و ۷ - فی ثواب مجالسة العلماء ۸ - فی ذم علماء السوء ۹ - فی دأب العالم و المتعلم و العلم ۱۰ - فی استحباب إتیان المساجد ۱۱ - فی الجماعة ۱۲ - فی‌ذم تارک الصلاة ۱۳ و ۱۴ - فی فضیلة صلاة اللیل ۱۵ - فی نفع الذکر ۱۶ - فی‌فضیلة التهلیل ۱۷ - فی استحباب قول الحمد للّٰه ۱۸ - توبة نصوح ۱۹ - فی‌صفح اللّٰه عن الأنام. نسخه‌ها: ۲۶۲۸. قم، دار الحدیث: ۸۵، از آغاز و انجام افتادگی دارد، آغاز: و لیس فی الجملة من أخلاق الصالحین و لا من شعار المتقین تکلف من أی باب کان قال اللّٰه لنبیه قال ما أسألکم علیه من أجر... الفصل‌؟ الإخلاص و بیان حال المخلصین، انجام: کانت من حرام حذفت وجه المتصدق و إن کانت من حلال قلت ابنوا له قصراً فی الجنة، نسخ، بدون نام کاتب، قرن ۱۳ ق، در حاشیه تصحیح شده و نسخه بدل آورده شده است، ۲۲۶ برگ، ۱۹ سطر، ۱۱ * ۱۷ [فهرست دار الحدیث].