مائده سماویه
ج ۱۰، ص ۴۷–۴۸، ش ۴۵۹۹
فهرستگان نسخههای خطی حدیث و علوم حدیث شیعه
ج ۱۰، ص ۴۷–۴۸، ش ۴۵۹۹
۴۵۹۹. مائده سماویه
(فارسی)
از: حسین بن عبد العلی (قرن ۱۳ ق)
منتخبی از اثرِ دیگر مؤلف به نام «مائدة العارفین»، که آن هم اختصار تألیف دیگرش «زاد المسافرین» است. این کتاب مشتمل بر معانی ادعیه ماه مبارک رمضان و مواعظ اخلاقی در ۲۹ مجلس، با این عناوین است: در بیان روزه و آداب
آن، در فضیلت قرآن و ثواب تلاوت آن، در فضیلت عقل و مذمت ضد آن از حمق و جهل، در محبت حق تعالی و ذکر نعمتهای آن مولی، در ذکر توبه و شرایط استغفار و انابه، در ظلم نکردن بر زیر دست خود از عجزه و اذله، در فضیلت نماز و روزه و زکاة و خمس، در ترحم بر یتیمها و در مدح اطعام طعام و افشاء سلام، در ذکر براهین اصول دین، در بیان توکل و بعضی از آداب آن، در فضیلت احسان و سخاوت است، در مدح زینت و فضیلت عدل و انصاف و قناعت، در بیان تطهیر از نجاستها و در ذکر صبر بر بلاها و مصیبتها، در بیان گناهان کبیره، در معنی شرح صدر، در مدح همنشین خوب و مذمت همنشین بد، در بیان آن که صالح اعمال چیست و مذمت دنیای دنی، در فضیلت وقت سحر، در ذکر بهشت و جهنم، در مذمت شیطان ملعون، در مذمت آن چهار نفری است که در شب قدر آمرزیده نمی شود، در بیان گناهان اعضای هفت گانه، در مذمت نفس اماره، در بیان بعضی مستحبات و مکروهات، در ذکر کافه مردمان، در ذکر بعضی از صفات بندگان شایسته، در بیان فضیلت دعا و کیفیت توسل، در ذکر غنیمت دانستن بقیه عمر، در شرایط قبول روزه، و یک خاتمه در ذکر عیدین.
آغاز: الحمد لله الذی من علی عباده بارسال الرسل.
نسخهها:
۲۸۰۸۰ - مشهد، آستان قدس رضوی: ۹۰۰۲، برگهای آخر افتادگی دارد، آغاز: برابر نمونه، نسخ، بدون نام کاتب، قرن ۱۳ ق، ۲۸۵ برگ [فهرست آستان قدس: ۴۲۰/۱۵].