مفاتیح الغیب
ج ۱۰، ص ۱۴۴–۱۴۵، ش ۴۷۱۱
فهرستگان نسخههای خطی حدیث و علوم حدیث شیعه
ج ۱۰، ص ۱۴۴–۱۴۵، ش ۴۷۱۱
۴۷۱۱. مفاتیح الغیب
(فارسی)
از: محمد بن مهدی حسینی تبریزی (۱۲۶۴ ق)
رساله متوسطی است در آداب و طریقه استخاره و استشاره، در یک فاتحه و هشت مفتاح و یک خاتمه، که در ۱۲۵۲ ق تألیف شده، با این عناوین: فاتحه: در فضیلت و کیفیت استخاره؛ مفتاح اول: در استشاره با مؤمنان؛ مفتاح دوم: در آداب و نماز و ادعیه استخاره؛ مفتاح سیم: در استخاره به قلب؛ مفتاح چهارم: در استخاره بنادق؛ مفتاح پنجم: در استخاره ذات الرقاع؛ مفتاح ششم: استخاره به
رقاع؛ مفتاح هفتم: استخاره به تسبیح؛ مفتاح هشتم: استخاره به مصحف؛ خاتمه:
در بعضی امور نادره.
آغاز: منعمی را سپاس و شکر سزاست که زبان ها به حمد او گویاست.
انجام: بل طخ فی لوح طخ و بعد از این چندان لازم و ضرور نبود بدین اکتفا شد.
نسخهها:
۲۸۵۷۰ - قم، مسجد اعظم: ۳۰۴۲، آغاز: برابر نمونه، انجام: برابر نمونه، نسخ، بدون نام کاتب، ۱۲۵۵ ق، رساله اول مجموعه، ۶۳ برگ، ۱۴ سطر [فهرست مسجد اعظم، جدید].