فهرست کتابهای خود هم از این یاد کرده است (الذریعه ۴۲: ۴). در آن از سه جانشین از روی آیهها و خبرهای سنی و شیعی نکوهش شده و گفته شد که کی ایرانیان را از ارث بردن از تازیان باز داشته و باج بر زمین «سواد» نهاده است.
[دنا ۱۰۸۲/۲]
تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۶۱۰
آغاز: هذا کتاب تذکرة الفتن من تألیفات المرحوم المبرور المغفور فخرالمحدثین و زبدة المتورعین جناب آخوند ملامحمد کاظم الهزار جریبی بسمله. الحمدلله الذی خلقنی فیهدین و الذی هو یطمعنی و یسقین ... اما بعد باید دانست که بهترین اعمال بعد از معرفت خدا و رسول و حجتهای او دوست داشتن دوستان خدا و دشمن داشتن دشمنان خدا است ... لهذا فقیر بعضی از آیات و اخباریکه مشتمل بر شقاوت و ضلالت آن پیشوایان کفر و غوایت بود در این رساله ایراد نمودم و قلیلی از قبایح افعال و شنایع اعمال آن کافران بد آمال باشمه از پستی حسب و دنائت نسب ایشانرا در اینجا ذکر کردم ... فی الجمله بر وفق مراد باتمام رسید مسمی بتذکرة الفتن گردید و آن بر چند باب است؛ انجام: علاوه بر قبایح مذکوره که سابقا جمله از آنها را دانستی و السلام علی من اتبع الهدی.
خط: نسخ، کا: محمد بن صفر فخار، تا: ۷ جمادی الثانی گویا سال ۱۲۳۹ق؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج سرخ، ۳۰۰گ، ۱۸ سطر (۹×۱۵)، اندازه: ۱۵×۲۱/۵سم [ف: ۶-۲۱۵۸]
● تذکرة الفقهاء / عرفان و تصوف، تراجم / فارسی
tazkerat-ol foqahā’
صوفی بخاری، محمد صابر بن محمد یعقوب، ق۱۳ قمری
sūfī boxārī, mohammad sāber ebn-e mohammad ya‘qūb (- 19c)
تاریخ تألیف: ۱۲۵۲ق
در سلوک و آداب صوفیانه است و سلوک در آنچه خود از اساتیدی که درک کرده دیده یا شنیده است، به نثر آمیخته به نظم، با سرودههایی از خود و دیگران با سربندهای «بشنو ای عزیزم» و «گوش کن»، تألیف شده و دارای سه «طریقه»: ۱. افاده ذکر درویشانی که در مسند شیخی نشستهاند و خلق را رهبری مینمایند؛ ۲. ذکر آن عارفانی که به جز محبت حق به هیچ التفات نکردهاند؛ ۳. ذکر مجذوبان خرابات که ترک لذات کردهاند.
[دنا ۱۰۸۲/۲؛ فهرست گنجبخش ۵۷۹/۲؛ مشترک پاکستان ۱۳۴۷/۳]
قم؛ مرکز احیاء؛ شماره نسخه: ۲۲۱۵/۲
آغاز: به نام آن قدوسی که آیینه دل طالبان خود را از زنگ هستی میزداید و مصفی و مجلی میگرداند به فضل خود و به کرم بی نهایت خود
نسخه اصل: کتابخانه گنج بخش-پاکستان ۳۷۹؛ خط: نستعلیق، بیکا، بیتا؛ مجدول، با سرلوح رنگین؛ ۷۷ص (۷۴-۱۵۱)، [ف: ۶-۲۷۱]
● تذکرة الفقهاء فی تلخیص فتاوی العلماء = تذکره علامه / فقه / عربی
tadzkirat-ul fuqahā' fī talxīṣ-i fatāwī-l 'ulamā' = tazkere-ye 'allāme
علامه حلی، حسن بن یوسف، ۶۴۸-۷۲۶ قمری
'allāme-ye hellī, ḥasan ebn-e yūsof (1251-1326)
تاریخ تألیف: ۷۲۰ق
این کتاب مشهور به «تذکره علامه» و از کتب مشهور فقه امامیه میباشد. کتابی استدلالی است که در آن ادله فقهی و اقوال دیگر علمای اسلامی به تفصیل بیان شده و این کتاب که از بزرگترین تألیفات ایشان در فقه مقارنهای به شمار میرود اقوال علمای عامه را نیز ذکر کرده و به ایراد و نقد آنها پرداخته است. به طور حتم از آغاز کتاب طهارت تا اواخر کتاب نکاح در ۱۵ جزء این کتاب تالیف شده و به گفته الذریعه (۴/۴۳) از عبارت فخر المحققین فرزند مؤلف در کتاب «الایضاح » ظاهر میشود که اجزاء دیگر کتاب تذکره تألیف شده است. ولی با تفحص زیاد جز تا آخر جزء ۱۵ از آن که چاپ شده است پیدا نشده و لذا گمان میرود که مؤلف بیشتر از این قسمت از کتاب را موفق به تألیف نگردیده باشد. چنان که در آخر جزء ۱۵ خود تصریح کردهاند در سال ۷۲۰ق از تألیف این جزء فراغت یافته و در آخر جزء اول کتاب تاریخ تألیف را سال ۷۰۳ معین کردهاند، بنابراین تألیف این پانزده جزء هفده یا هیجده سال طول کشیده و با جزء پانزدهم قاعده دوم کتاب هم به آخر نرسیده و برای اتمام چهار قاعده سالهای زیادی لازم خواهد بود و مؤلف در سال ۷۲۶ وفات یافته و با اشتغالات دیگر که از ایشان سراغ داریم بسی مشکل است که موفق به اتمام این کتاب شده باشند.
علامه کتاب را بر چهار قاعده عبادات، عقود، ایقاعات و احکام تقسیم کرده و بنا داشته که این کتاب را به همان نهج تألیف نمایند ولی توفیق نیافتهاند و فهرست پانزده جزء موجود آن این است: جزء ۱. طهارة ۲۴ صفر ۷۰۳؛ ۲. صلوات یومیه ۱۸ شعبان ۷۰۳؛ ۳. آخر صلوة؛ ۴. زکوة، خمس، صوم، اعتکاف ۱۴ محرم ۷۱۶؛ ۵. مبحث تقصیر حج ۶ رمضان ۷۱۸ در حله؛ ۶. بقیه حج-جهاد ۷۱۹ در حله؛ ۷. بیع شفعه (پایان ربیع الاول ۷۱۴ در سلطانیه)؛ ۸. دین؛ ۹. رهن (سلطانیه ۶ جمادی الاول ۷۱۴)، حجر، تفلیس؛ ۱۰. ضمان (۱۱ جمادی الاول ۷۱۹)، کفاله، حواله، اقرار، صلح ۱۸ صفر ۷۱۵ در سلطانیه؛ ۱۱. امانت، ودیعه، عاریه، شرکت، قرض، لقطه، جعاله ۳ جمادی الاول ۷۱۵ در سلطانیه؛ ۱۲. اجازه مزارعه، مساقات، سبق، رمایه ۵ شوال ۷۱۵؛ ۱۳.