عبدالرحمن بن عبدالقاری حلیف بنی زهرة تقدم فی ترجمة اخیه عبدالله انه اتی بهما النبی صلی الله علیه و سلم و هما صغیران؛
انجام: مینا مولی العباس احمد من قبال انه عمل المنبر حکاه الزکی المنذی و غیره هذا آخر المجلد الثانی من الاصابة فی تمییز الصحابة و يتلوه المجلد الثالث اوله القسم الثانی ... اعان الله على اکماله بحق محمد و آله.
جلد۲، از «عبدالرحمن» تا پایان «حرف الميم». این نسخه ظاهراً ادامه نسخه ش ۱۸۶۴۲ است؛ خط: نسخ تحریری، کا: اسماعیل مالکی ازهری، تا: سهشنبه ۱۶ ذیحجه ۱۱۱۲ق؛ افتادگی: آغاز؛ مجدول؛ اهدایی: رهبری، فروردین ۱۳۷۴؛ کاغذ: فرنگی نخودی، جلد: مقوا گوشهها و عطف تیماج قهوهای، ۲۱۸برگ، ۳۱سطر، اندازه: ۲۱×۳۰/۵سم [اهدائی رهبر: ۸-۱۴۹] و [ف: ۲۷-۶۷]
۳. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ۲۲۳۱۴
آغاز: برابر؛ انجام: حبة من مسلم ذكره عيدان في الصحابة و هو تابعی ارسل حديثا اخرجه عبدان من طريق عبد المجيد بن ابی رقاد
جلد۱، از ابتدای کتاب تا اواسط «حرف الحاء المهملة»؛ خط: نسخ، کا: اسماعیل بحیری مالکی ازهری، تا: ۱۱۱۲ق؛ افتادگی: انجام؛ صفحه اول سرلوح مزدوج مذهب و مرصع، مجدول، در برگ اول به خط کهن تعداد برگهای نسخه را ۲۲۶ ورق نوشته اند که نشاندهنده میزان افتادگی از آن است، ابتدای نسخه یادداشت معرفی کتاب از محمد الجمند بن عيسى بن داود؛ مهر: «یا باسط ۱۱۲» (مربع)، و «لا اله الا الله المعبود العلى عبده محمد تقی بن حسین بنعلی» (مستطیل)؛ تملکی در ربیع الاول ۱۲۶۲ق؛ اهدایی: رهبری، فروردین ۱۳۷۴؛ کاغذ: فرنگی نخودی، جلد: مقوا، با روکش کاغذ ابر و باد، گوشهها و عطف پارچه قرمز، ۲۰۳گ، ۳۱ سطر، اندازه: ۲۱×۳۱سم [اهدائی رهبر: ۸-۱۴۷] و [ف: ۲۷-۳۵]
۴. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ۱۸۶۴۲
آغاز: بسمله، و صلی الله على سيدنا محمد و آله و صحبه و سلم حرف الطاء القسم الاول طارق بن احمر قال رأیت مع رسول الله صلى الله عليه [و آله] و سلم كتابا من محمد رسول الله لاتبیع الثمرة حتى تبیع (كذا) الحديث؛ انجام: و ليس كذلك بل هو ظاهر في ان جده عثمان بکی با عقیل (كذا) و يدل علی مغایرتهما اختلاف سياق.
جلد۲، از ابتدای حرف «طاء» تا اواسط حرف «عین». ادامه نسخه ش ۱۸۶۴۱ است؛ خط: نسخ، کا: اسماعیل بحیری مالکی، تا: ۱۱۱۲ق؛ افتادگی: انجام؛ صفحه اول سرلوح مزدوج مذهب مرصع، مجدول؛ با تملکی در ۱۲۶۲ ق؛ اهدایی: رهبری، فروردین ۱۳۷۲؛ کاغذ: فرنگی نخودی، جلد: مقوا، گوشهها و عطف تیماج قهوهای، ۲۱۵گ، ۳۱ سطر، اندازه: ۲۱/۵×۳۱سم [اهدائی رهبر: ۸-۱۴۹] و [ف: ۲۷-۶۶]
۵. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ۱۸۶۴۱
آغاز: و ذکره عبدالملک بن حبیب کلاهما عن اسد بن موسی ... و قیل انه حبة بن مسلمة اخو شقیق بن مسلمة و هو لایعرف ایضا؛ انجام: و قد مضی القول فیه فی القسم الاول و بیان الاختلاف فیه و بالله التوفیق، تم الجزء الاول من الاصابة فی تعریف الصحابة و یتلوه الجزء الثانی و اوله حرف الطاء القسم الاول طارق بن احمر اعان الله علی اکماله بحق محمد و آله آمین.
جلد۱، از حرف «حاء» تا پایان حرف «ضاد». ادامه نسخه ش ۲۲۳۱۴ است؛ خط: نسخ، کا: اسماعیل بحیری مالکی، تا: ۱۱۱۲ق؛ افتادگی: آغاز؛ مجدول به شنگرف؛ اهدایی: رهبری، فروردین ۱۳۷۲؛ کاغذ: فرنگی نخودی، جلد: مقوا، با روکش کاغذ ابر و باد عطف و گوشه تیماج قهوهای، ۲۱۷گ، ۳۱ سطر، اندازه: ۲۱/۵×۳۱سم [اهدائی رهبر: ۸-۱۴۸] و [ف: ۲۷-۶۴]
اصار رشت ← مقامع الفضل
● اصالة الاحتیاط / اصول فقه / عربی
aṣālat-ul iḥtiyāṭ
نراقی، مهدی بن ابی ذر، ۱۱۲۸-۱۲۰۹ قمری
narāqī, mahdī ebn-e abī-zar (1716-1795)
رساله در استدلال بر اینکه اگر در چیزی شک کنند که آیا واجب است یا حرام، اصل این است که واجب باشد.
آغاز: اعلم أن الاصل الاولى بعد ورود الشرع فی کلما یحتمل الوجوب أو الحرمة من حیث هو
انجام: مع أن مرجع أصل وجوب الاحتیاط الى هذا كما یظهر علی أولى الافهام السلیمة فتدبر.
قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۴۱۶۵/۴
آغاز و انجام: برابر
خط: نستعلیق، کا: محمد باقر بن علی آقا جرفادقانی (گلپایگانی)، تا: ۱۲۸۶-۱۲۸۸ق؛ مصحح؛ جلد: تیماج مشکی، ۲گ (۲۰۵ر-۲۰۶پ) [ف: ۱۱-۱۷۸]
● اصالة الامکان = السؤال و الجواب / اصول فقه / عربی
aṣālat-ul imkān = as-su'āl wa-l jawāb
هروی، محمد تقی بن حسینعلی، ۱۲۱۷-۱۲۹۹ قمری
heravī, mohammad taqī ebn-e ḥoseyn-‘alī (1803-1882)
پاسخ سؤالی است در خصوص اصل در امکان یا امتناع چیزی از نظر علم اصول.
آغاز: قول الاصولی اذا شک فی امکان شیء و امتناعه، فالاصل الامکان، لان الاصل کان بمعنی الغلبة فهو مم بل هذا الصل فی الامتناع و ان کان بمعنی آخر فهو ایضا باطل
انجام: فان الاصل یستعمل فی کلمات اهل الاصول بهذا المعنی و ان کان نادرا و کیف کان فلا مشاحة فی الاطلاقات اللفظیة و