فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا)، ج ۴، ص ۱۰۰

۱۰۰ فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا) ج ۴
واقعی آن امر مبنی بر اباحه یا حظر و منع را بیان کند یا خیر؟ همچنین در اصل برائت این مسئله بررسی می‌شود که در مواردی که نصی از آیات و روایات بر وجوب یا حرمت نباشد آیا مرجع حکم، اصل برائت است یا اصل احتیاط؟ تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: ۳۵۳۰/۲ آغاز: بسمله، الحمدلله الذی خلق لنا ما فی الارض جمیعا و الصلوه و السلام علی محمد و عترته ... اصل، اختلف العدلیه و الاشاعره فی الاشیا الغير الضروريه للعيش؛ انجام: لما فيه من الضيق مما هو ليس في المطلق و التخيير فينبغي ذلك الضيق بالاصل المزبور فتامل جيدا. خط: نسخ و نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: قرن ۱۳؛ مصحح؛ کاغذ: فرنگی شکری و نخودی، جلد: د your رو بی با تیماج تریاکی ضربی یک‌لا، بدون دفه پشتی، ۶۴گ (۱۵-۷۸پ)، متغیر بین ۲۳-۲۸ سطر (۱۱×۱۶)، اندازه: ۱۵×۲۱سم [ف: ۱۶-۵۹] اصل الاصول ← شاخ نبات ● اصل الاصول / فلسفه / عربی aṣl-ul usūl عرفی طالقانی، محمد نعیم بن محمد تقی، ق ۱۲ قمری 'orfī tāleqānī, mohammad na'īm ebn-e mohammad taqī (- 18c) تاریخ تألیف: ۱۵ جمادی الثانی ۱۱۳۵ق در تحقیق موجود و توحید ذات و صفات شامل یک «مقدمه» و سه «فصل» و «خاتمه»: مقدمه در تحقیق معنی وجود؛ فصل ۱. عينية وجود؛ ۲ کیفیت جعل؛ ۳ توحيد واجب الوجود؛ خاتمه در تفسیر برخی از آیات قرآنیه نام این کتاب بر طبق نوشته مؤلف در دیباجه، «اصل الاصول» است اما صاحب الذریعه به نقل از کبودر آهنگی آن را به نام «رسالة الاصول الاصليه» معرفی می‌کند و می‌گوید با عنوان «کتاب اصل الاصول» (در حرف ک) خواهد آمد. آغاز: الحمدلله الذی هو نور السموات و الارضين و منه وجود العالمين ... اما بعد فيقول العبد المذنب الخاطی الجانی محمد نعیم طالقانی انجام: اگر دریافتی بر دانشت بوس ×× و گر غافل شدی افسوس افسوس. و هذا ما اردنا ايراده فى خاتمة الخاتمة و الحمدلله و الصلوة على نبيه و على وليه اولا و آخراً و ظاهراً و باطناً و قد وقع الفراغ من تأليف هذه الرسالة على طريق الاستعجال و تشتت البال و توزع الحال چاپ به تحقیق سید جلال الدین آشتیانی، در منتخباتی از آثار حکمای الهی، ج ۳ قم، دفتر تبلیغات اسلامی، ۱۳۷۸) الذریعه ۴۹/۲۶؛ دنا ۱۰۶۰/۱ (۱۵) نسخه)] ۱. تهران؛ الهیات؛ شماره نسخه: ۵۹۷ آغاز و انجام: برابر خط: شکسته نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: ۱۵ جمادی الثانی ۱۱۳۵ق؛ محشی با نشانه «منه عفی عنه»؛ تملک: مؤلف، محمود المدرس الشريف القمی، عبدالله طالقانی فاضل تونی؛ مهر نعیم؛ نسخه نزد میرزا اسماعیل کجوری به سال ۱۲۷۷ بامانت گذارده شده بود؛ کاغذ اصفهانی: جلد مقوایی عطف میشن ۷۲گ، ۲۳-۲۰ سطر (۸/۵×۱۶/۹)، اندازه: ۱۳×۲۲سم [ف: ۴۵۷] ۲. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: ۱۰۸۱/۱ آغاز و انجام: برابر خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: ۱۱۶۸ ق؛ کاغذ، ترمه، جلد: تیماج تریاکی یک لا، ۱۱۴ ص (۱-۱۱۴)، ۲۷ سطر (۱۴/۵×۲۴/۵)، اندازه: ۱۸/۵×۸۸سم [ف: ۹-۷۳] قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۴۰۷۳/۱ آغاز و انجام: برابر خط: نستعلیق زیبا، کا: محمد قاسم بن محمد محسن حسینی، تا: ۱۱۷۷ق، جا: بارفروش بابل مازندران؛ محشی با نشان «منه عفی عنه» و «لمحرره عفی عنه»، مصحح، با نشان «بلغ» و «بلغ قبالاً» مقابله شده؛ کاغذ: فرنگی، ۱۲۸، ۱۷ سطر، اندازه: ۶/۵×۱۳سم [ف: ۵۷۱-۳۵] ۴. تهران الهیات؛ شماره نسخه: ۸۱۲ خط: نستعلیق، بی‌کا تا ابن محمد رحیم ۱۱۹۲ق، جا: شیراز؛ افتادگی آغاز؛ چند نویسنده و ابن محمد رحیم در ۱۱۹۲ (پایان) آغاز: پس از مقدمه افتاده مقدمه و دیباچه کتاب در پایان نسخه با خط نویسنده دیگری است؛ مهر محمد رحیم طالقانی؛ کاغذ: فرنگی، ۸۵گ، ۲۶ سطر (۵/۷×۱۵)، اندازه: ۸/۵×۱۷سم [ف: ۴۵۷] ۵. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۱۹۹۵/۱ خط: نسخ و نستعلیق، بی‌کا، تا: ۱۲۰۷-۱۲۰۸ق با دو قلم نوشته شده و تاریخ نیمه اول آن تا برگ ۱۵۱ پ) در ۱۲۰۸ و بخط نسخ و بقیه در ۱۲۰۷؛ محشی از مؤلف با نشان «منه»؛ کاغذ فرنگی آهار مهره سفید، جلد تیماج مشکی مندرس (بدون مقوا)، ۱۷۸ ص (۱-۱۷۸)، ۲۲×۱۵ قطع: خشتی، اندازه: ۱۵/۵×۲۰/۵سم [ف: ۵-۴۹۱] ۶. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ۲۵۵۵۲ آغاز و انجام: برابر خط: نستعلیق، خفی، کا: صباغ علی اکبر بن علی محمد، تا: ۱۲۲۳ق [رایانه] تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۵۲۴/۱ ط آغاز و انجام: برابر خط: نسخ و نستعلیق، کا: علی بن محمد ثقفی، تا: ۱۲۲۶ق، جلد: تیماج قهوه ای یک لا، ۱۸۴ص (۱-۱۸۴)، ۱۸ سطر، اندازه: ۱۶/۵×۲۰/۵سم [ف: ۲۴/۳-۲۲] تهران؛ مدرسه مروی؛ شماره نسخه: ۸۱۷
۱۰۰

گزارش اشکال یا پیشنهاد